چنانكه در احاديث باب بكاء بنگريم، درمى‌يابيم كه اشكبارى معنوى، باعث زلالى قلب، سبكى روح، لطافت دل، نورانيت سيما و پيوند قلبى با اولياى خدا مى‌شود.
گريه درمانى‌
از گذشته تاكنون، هماره اعتقاد رايجى بوده است مبنى بر اينكه بسيارى از بيمارى‌هاى روحى و ناخالصى‌هاى قلبى و حتى برخى امراض جسمى را مى‌توان با گريستن درمان يا آماده درمان كرد. اين اعتقاد يا نظريه را «گريه‌درمانى» ناميده‌اند. همچنين در متون دينى و عرفانى، بسيارى از فضايل روحى و پاداش‌هاى الهى، موقوف به گريستن شده است. اين عقيده مقبول و مجرب را ملاى رومى اين گونه بازگويى مى‌كند:
تا نگريد ابر كى خندد چمن؟ تا نگريد طفل كى نوشد لبن؟ «١»
تا نگريد كودك حلوافروش‌بحر رحمت درنمى‌آيد به جوش اى برادر، طفل، طفل چشم توست‌كام خود موقوف زارى دان درست گر همى خواهى كه آن خلعت رسدپس بگريان طفل ديده بر جسد «٢»
خواص گريه چنان مشهور و مقبول است كه در برخى از ضرب‌المثل‌هاى عاميانه بومى آمده است: «چشم براى گريستن است، سپس براى نگريستن.» در روايات نيز پاره‌اى از خواص گريه ذكر و تحسين شده است. چشم اشكبار در نزد پيشوايان دينى ما چنان ارجى دارد كه به ما آموخته‌اند از چشمى كه نمى‌بارد و نمى‌گريد، به خدا پناه بايد برد.
انواع گريه‌
گريه در زبان عربى به دو صورت بكى (به قصر) و بكاء (به مد) آمده است. خليل بن احمد نحوى معتقد است كه «بكى» براى حزن و «بكاء» براى شادى استعمال مى‌شود. «٣» ازهمين‌جا معلوم مى‌شود كه انواع گريه، چنان متفاوت و دور از هم است كه در ساختمان لغوى كلمه نيز تأثير گذاشته است. اما انواع گريه منحصر به دو نوع پيش‌گفته نيست؛ بلكه گريه انواع فراوانى دارد كه در متون دينى درباره اكثر آنها آيات و رواياتى را مى‌توان يافت؛ برخى از آنها بدين قرار است:
١. گريه حزن؛ ٢. گريه خوف؛ ٣. گريه رحمت؛ ٤. گريه شوق؛ ٥. گريه در مصيبت يا گريه عاطفى؛ ٦. گريه فريب؛ ٧. گريه استيجارى؛ ٨. گريه موافقت يا تباكى؛ ٩. گريه دروغين؛ ١٠.
گريه شكر؛ ١١. گريه ريايى؛ ١٢. گريه شادى؛ ١٣. گريه گناه؛ ١٤. گريه در وقت تلاوت قرآن؛