بى‌تفاوت- را به همان جاى طغيانگر (يعنى آتش جهنم) داخل كند.
بدعت ستيزى در نهضت عاشورا
دين پيوسته از سوى دشمنان و مخالفان سودجو در معرض تحريف، سوء استفاده، تفسير نادرست و بدعت آفرينى است؛ بدعتهايى كه گاهى در قالب نوآوريها و نگرشهاى نوين و مانند آن در دين ايجاد مى‌شود و عموم مردم و ناآگاهانِ به مفاهيم عميق دينى فريب آن را مى‌خورند و تحت تأثير آن قرار مى‌گيرند. در چنين شرايطى رسالت خواص، يعنى عالمان و انديشمندان دينى بسيار سنگين است و آنها بايد روشنگرى بكنند و بدعتها را آشكار كرده، مردم را از ناآگاهى نسبت به آن برهانند. چنان كه رسول خدا (ص) مى‌فرمايد:
«اذا ظَهَرتِ الْبِدَعُ فى‌ امّتى‌ فَلْيُظهِرِ العالِمُ عِلْمَهُ.» «١»
هر گاه بدعتها ظاهر شود، انديشمند آگاه بايد علم و د انش خويش را آشكار كند.
امام حسين (ع) نيز به عنوان برترين و جامع‌ترين عالم دينى زمان خويش، كه در اوج حاكميت سياه و خسارت بار بنى اميه وارث سرير امامت شد، بدعتهاى فراوانى را شاهد بود؛ چون بنى اميه از جهل و نادانى و ساده لوحى مردم زمان خويش كمال سوء استفاده را كردند و پيرايه‌هاى فراوانى بر پيكر مجروح دين وارد ساختند و بدين جهت سهم بسزايى در انحراف اسلام و دور ساختن مردم از اسلام ناب را به خود اختصاص دادند.
از اين رو، آن حضرت از اهداف عالى قيام خويش را، از يك سو، آگاهى دادن به مردم نسبت به وجود بدعتها و سنّتهاى خرافى و باطل در دين و از سوى ديگر، تلاش و مبارزه براى زدودن اين بدعتها و خرافات ايجاد شده توسط بنى اميه اعلام داشته است؛ هر چند اين تلاش و جهاد به قيمت نثار جانش و نثار جان ياران و فرزندانش و نيز اسارت اهل و عيال او تمام شده است.
در رابطه با بند نخست- رسالت جهل و خرافه زدايى از دين و مردم- در زيارت آن حضرت چنين آمده است:
«فَاعْذَرَ فى الدَّعْوَةِ وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فيكَ لِيَسْتَنْقِذَ عِبادَك مِنَ الضَّلالَةِ و الْجَهالةِ وَ الْعَمى‌ و الشَّكِّ وَ الْأِرْتياب الى بابِ الْهُدى‌ وَ الرَّشادِ.» «٢»
(خدايا ...) او در دعوت خويش، راه عذر را بر مخالفان بست، در راه تو خون خويش را نثار كرد، تا بندگانت را از گمراهى، جهالت، كورى، دودلى و شك برهاند و به راه هدايت و رشد و تعالى رهنمون گردد.
چنان كه خودش در اين زمينه فراوان سخن گفته است كه در اينجا به دو مورد آن به طور