خانه خود مى‌نشينم و سكوت مى‌كنم؛ خير، من اين حكومت را صالح نمى‌دانم و براى خود وظيفه‌اى قائل هستم. شما مردم كوفه مرا دعوت كرديد، گفتيد: اى حسين! تو را در هدفى كه دارى يارى مى‌دهيم، اگر بيعت نمى‌كنى نكن؛ تو به عنوان امر به معروف و نهى از منكر اعراض دارى، قيام كرده‌اى، ما تو را يارى مى‌كنيم. من هم آمده‌ام سراغ كسانى كه به من وعده يارى داده‌اند. حال مى‌گوييد مردم كوفه به وعده خودشان عمل نمى‌كنند، بسيار خوب ما هم به كوفه نمى‌رويم، بر مى‌گرديم به جايى كه مركز اصلى خودمان است. به حجاز (مدينه يا مكه) مى‌رويم تا خدا چه خواهد. به هر حال ما بيعت نمى‌كنيم ولو بر سر بيعت كردن كشته شويم. پس حداكثر تأثير اين عامل يعنى دعوت مردم كوفه اين بوده كه امام را از مكه بيرون بكشاند و ايشان به طرف كوفه بيايند.
البته نمى‌خواهم بگويم كه واقعاً اگر اينها دعوت نمى‌كردند امام قطعاً در مدينه يا مكه مى‌ماند؛ نه، تاريخ نشان مى‌دهد كه همه اينها براى امام محذور داشته است. مكه هم از نظر مساعد بودن اوضاع ظاهرى، وضع بهترى نسبت به كوفه نداشت. قرائن زيادى در تاريخ هست كه نشان مى‌دهد اينها تصميم گرفته بودند كه چون امام بيعت نمى‌كند، در ايام حج ايشان را از ميان بردارند. تنها نقل طريحى نيست، ديگران هم نقل كرده‌اند كه امام از اين قضيه آگاه شد كه اگر در ايام حج در مكه بماند، ممكن است در همان حال احرام كه قاعدتاً كسى مسلح نيست، مأمورين مسلح بنى اميه خون او را بريزند، هتك خانه كعبه شود، هتك حج و هتك اسلام شود (دو هتك؛ هم فرزند پيغمبر در حال عبادت در حريم خانه خدا كشته شود، و هم خونش هدر رود) بعد شايع كنند كه حسين بن على با فلان شخص اختلاف جزئى داشت و او حضرت را كشت و قاتل هم خودش را مخفى كرد، و در نتيجه خون امام هدر رود. امام در فرمايشات خود به اين موضوع اشاره كرده‌اند. در بين راه كه مى‌رفتند، شخصى از امام پرسيد: چرا بيرون آمدى؟ معنى سخنش اين بود كه تو در مدينه جاى امنى داشتى، آنجا در حرم جدت كنار قبر پيغمبر كسى متعرض نمى‌شد، يا در مكه كنار بيت اللَّه الحرام مى‌ماندى.
اكنون كه بيرون آمدى براى خودت خطر ايجاد كردى. فرمود: اشتباه مى‌كنى؛ من اگر در سوراخ يك حيوان هم پنهان شوم، آنها مرا رها نخواهند كرد تا اين خون را از قلب من‌