زآنكه بد مرگى است اين خواب گران‌
روح سلطانى ز زندانى بجست‌
جامه چه درانيم و چون خاييم دست‌
چون كه ايشان خسرو دين بوده‌اند
وقت شادى شد چو بشكستند بند
سوى شادُروانِ دولت تاختند
كنده و زنجير را انداختند «١»
به اقتضاى اين عقيده شگفت و شاذّ، بايد براى همه كسانى كه دنيا را پشت سر گذاشته‌اند، شادمانى كرد.
در برابر اين عقيده بايد گفت كه اولا" «دنياى مسيحى كه اين شهادت را جشن مى‌گيرد، روى همان اعتقاد خرافى است كه مى‌گويد عيسى كشته شد تا بار گناه ما را بر دوش كشد؛ بنابراين، مرگ او موجب سعادت و متضمن خوشبختى ما در آخرت است؛ ثانياً اين همان فرق اسلام و مسيحيت تحريف شده است. اسلام دين اجتماعى است و مسيحيت، دينى است كه همه آن چيزى كه دارد، اندرز اخلاقى است. از طرف ديگر، گاه به يك حادثه از نظر فردى نگاه مى‌كنيم و گاه از نظر اجتماعى. از نظر اسلام، شهادت حسين بن على (ع) از ديدگاه فردى، براى شخص امام (ع) يك موفقيت بود و خود حضرت مى‌فرمود: خُطّ الموت على وُلد آدم، مخط القلادِه على خيدالفتاه و ما اولهنى الى اسلافى اشتياق يعقوب الى يوسف. «٢» از نظر شهيد، شهادت، موفقيت است. امام على (ع) آن گاه كه تيغ خوارج بر فرق مباركش فرود آمد، فرمود: و اللَّه ما فجأنى من الموت وارد كرهته او طالع انكرته و ما كنت الا كقاربِ وردِ و طالب وجد. «٣» اما اسلام، طرف ديگر را هم لحاظ مى‌كند و قضايا را هميشه از منظر شخصى نمى‌نگرد. آيا جنبه اجتماعى عاشورا از جنبه شخصى آن تفاوت نمى‌كند؟ حادثه عاشورا از جنبه اجتماعى‌