«المحاسن الفاخره» ارجاع مى‌دهيم.
٢. مخالفان سياسى‌
گروهى از مخالفان گريه و عزادارى براى امام حسين (ع)، مخالفت خود را بر اقتضائات و احكام و عقايد شرعى بنا نمى‌كنند؛ بلكه براى ذكر مصائب امام (ع)، پيامدهاى سوئى بر مى‌شمارند (!) كه احتراز از آن را براى حفظ وحدت كيان اسلامى واجب مى‌دانند. اين گروه معتقدند برگزارى مجالس عزا، به ايراد سخنانى مى‌انجامد كه در آنها طعن و لعن برخى اصحاب وجود دارد و همين مايه اختلاف و نزاع بين مسلمين مى‌شود. ابن حجر در «الصواعق المحرقه» از غزالى نقل مى‌كند كه گفته است‌
مقالات ٦٥٩ ٢ - شخصيت خاص يزيد ..... ص : ٦٥٨
: «بر واعظ، و غير واعظ، نقل كشته شدن حسين (ع) و حكايات مربوط به آن و نيز نقل مشاجرات و مخاصمات ميان صحابه عزادارى، سنت يا بدعت؟
پيامبر، حرام است؛ چرا كه ين كار موجب گستاخ شدن بر برخى صحابه و طعن بر ايشان مى‌شود، در حالى كه آنان از بزرگان دين اند ...» «١»
بدين ترتيب نبايد از مصائب اهل بيت (ع) و قصه پر آب چشم عاشورا سخن گفت؛ چرا كه در اين سخن، قدح اصحاب هست و ذم بسيارى از راويان و مشاهير صدر اسلام!
در روزگار ما نيز اين سخن به گونه هايى گفته مى‌شود. كسانى از سر دلسوزى يا غفلت، بر اين باورند كه براى حفظ وحدت مسلمين و يكپارچگى جهان اسلام، بايد از ذكر و نقل پاره‌اى از حوادث صدر اسلام، چشم پوشيد و اصل «تبرا» را يكسره به كنارى نهاد. اين سخن، اگرچه يكسره باطل نيست و گاه بايد به اقتضاى زمان و مكان، شيعيان به عزادارى‌هاى خود، شكل معتدل‌ترى دهند، اما نمى‌توان آن را تا آن جا پذيرفت كه حقايق تاريخى و گوهر دين و مسلمات شرعى را از ياد برد.
امامان (ع) و بزرگان شيعه، در حساس‌ترين سال‌ها و قرون تاريخ، ذكر مصائب ابا عبداللَّه (ع) را متوقف نكردند و هماره به تناسب و اقتضاى زمانه و زمينه، به وظيفه عزادارى خود براى امام حسين (ع) عمل كردند. البته بايد پذيرفت كه شكل هايى از عزادارى و تعزيه خوانى براى حضرت سيدالشهداء، نه منفعت، كه زيان‌هاى بسيارى در پى داشته‌