دادن انحرافات فكرى ابن تيميه نگاشتند كه ياد كرد آن‌ها در اين مختصر نمى‌گنجد. به هر روى ابن تيميه و پيروان او، (معروف‌ترين آنها محمد بن عبدالوهاب (١٢٠٦- ١١١٥ ه. ق)) از سرسخت‌ترين مخالفان گريه و عزادارى براى شهيدان، به ويژه حضرت سيدالشهدا هستند.
آنچه پيش از آن گفته آمد و پاره‌هاى روشنى از سنت نبوى و پاسخ‌هاى متين مؤلفان شيعى و سنى به عقايد سلفى‌ها، اين قلم را از شرح و بسط بيشتر معاف مى‌كند. همين قدر مى‌افزاييم كه مخالفت با گريه، عزادارى، توسل، زيارت و شفاعت خواهى، در واقع منازعه بابخش‌هاى مهم و محكمى از شريعت است كه ريشه در قرآن و سنت دارند. ابن تيميه و شاگردان او در توجيه افكار خود، به بخش‌هاى ضعيفى از سنت و سيره سلف تمسك مى‌كنند؛ اما آنان اگر بخواهند بر عقايد خود باقى بمانند، بايد بخش‌هاى بيشتر، مهم‌تر و مستندترى از سيره و سنت نبوى را انكار كنند.
مهم‌ترين و اساسى‌ترين سخن اين گروه، آن است كه گريه و نوحه براى كسى از مردگان يا شهيدان، بدعت است و هيچ سابقه و سائقه دينى- نه در نصوص و نه در سيره سلف- وجود ندارد. روشن است كه حتى اگر يك سخن مستند و يا يك واقعه تاريخى، نقل و اثبات شود كه در آن بر تعزيت و نوحه گرى بر شهيدى از شهيدان يا مرده‌اى از مردگان، صحه گذاشته شده باشد، فرضيه بدعت انگارى آنان مخدوش و سست خواهد شد. حال آن كه همه تاريخ اسلام، بنابر كهن‌ترين منابع و واثق‌ترين راويان، شاهد وقوع چنين نوحه گرى‌ها و عزادارى از سوى اوليا و حتى پيامبر خدا بوده است. بايد در نظر داشت كه اين گروه قائل به حرمت اند و قائلان به حرمت بايد دلايل بسيارى اقامه كنند.
در مقابل، كسانى قرار دارند كه مى‌توانند ضمن تمسك به اصل «اباحه»، به يك دليل نقلى نيز بسنده كنند. حال آن كه صدها و هزاران دليل و برهان بر اين قضيه دارند.
از آن جا كه درباره اين گونه مخالفت‌ها و اين دسته از مخالفان، آثار و تصنيفات فراوانى به قلم عالمان برجسته اسلامى نوشته شده است و در همين مجموعه نيز، مستندات بسيارى حاضر آمده است، نقد و بررسى آراى گروه نخست را همين جا وا مى‌نهيم و خوانندگان را به مطالعه آثارى همچون «احقاق الحق»، «المراجعات» و