تبار اميّه فرزند عبد شمس بود. آنان در جريان فتح مكه جملگى اسير شدند ولى پيامبر از آنان درگذشت و آزادشان ساخت و به همين دليل «طلقا» ناميده شدند. طلقا يا همان آزادشدگان مكه از روى ناچارى به اسلام گرويدند و پايان دوران ننگين شرك‌آلود آنان، آغاز دوره سياه نفاق و سالوسى‌شان شد.
يزيد يكى از پسران ابوسفيان در زمان خلافت عمر، والى شام شد و پس از او معاويه برادرش به آن سمت منصوب شد و آن منطقه ساليانى دراز در اختيار فرزندان ابوسفيان قرار داشت.
وقتى عثمان بن عفان كه از تبار اميه بود به خلافت رسيد، همه قلمرو اسلام در اختيار بنى اميه قرار گرفت و آنان بر سرنوشت مردم و جان و مال آنان مسلط شدند.
در روزهاى خلافت عثمان، در يك جمع خصوصى امويان، ابوسفيان كه در آن زمان نابينا شده بود از حاضران پرسيد: آيا در اين مكان، فردى غير اموى حضور دارد؟ گفتند: خير.
ابوسفيان اظهار داشت:
تَلَقَّفُوها تَلَقُّفَ الْكُرَةِ فَوَ الَّذى‌ يَحْلِفُ بِهِ ابُوسُفْيانَ ما مِنْ عَذابٍ وَ لا حِسابٍ وَ لا جَنَّةٍ وَ لا نارٍ وَ لا بَعْثٍ وَ لا قِيامَةٍ.
خلافت را چون توپ به يكديگر پاس دهيد. به مقدّساتم سوگند نه حساب و عقابى در كار است و نه بهشت و دوزخى و نه محشر و قيامتى. «١»
رويكرد براندازى‌
بنى‌اميه از آغاز خلافت عثمان، همين شعار راهبردى، بزرگ نابيناى خويش را كه سابقه بيست ساله دشمنى با اسلام و پيامبر را در پرونده خويش داشت سرمشق خود قرار دادند و خلافت و رهبرى اسلامى را به سلطنت و فرمانروايى تبديل كردند و به تعبير امير مؤمنان عليه‌السلام:
الى‌ انْ قامَ ثالِثُ الْقَوْمِ نافِجاً حِضنَيْةِ بَيْنَ نَثيلِهِ وَ مُعْتَلَفِهِ وَ قامَ مَعَهُ بَنُو ابيهِ يَخْضَمُونَ مالَ اللَّهِ خِضْمَةَ الْابِل نَبْتَةَ الرَّبيعِ الى‌ ان انْتَكَثَ عَلَيْهِ فَتْلُهُ وَاجْهَزَ عَلَيْهِ عَمَلُهُ وَ كَبَتْ بِهِ بِطْنَتُهُ. «٢»