مديريت دينى اشاره مى‌كند. در حقيقت همه انبيا (ع) براى اجرا و گسترش احكام الهى در جامعه بشرى مبعوث شدند و شجره طيبه امامت، و در تداوم آن ولايت فقيه در راستاى تحقق همين هدف متعالى است؛ و اين كه به مرور زمان احكام و سنن الهى از جامعه رخت بر بست، به علت جابه‌جايى مديريت دينى بود و امام در اين زمينه يكى از اهداف امامت نور را در قيام خود مورد تأكيد قرار مى‌دهد. «١»
انحرافات فرهنگى، سياسى و اجتماعى در جامعه اسلامى با رحلت پيغمبر (ص) آغاز شد و روز به روز گسترش پيدا كرد. و در عصر عثمان و معاويه ارزش‌هاى اسلامى و معنوى يكى پس از ديگرى جاى خود را به ارزش‌هاى مادّى و جاهلى دادند و اين روند انحرافى در اواخر عمر معاويه به اوج خود رسيد. با حاكميت يزيد بن معاويه، مبارزه با مبانى و ارزش‌هاى اسلامى شكل علنى به خود گرفت و بار ديگر جاهليت با همه ويژگى‌هايش ظهور يافت و دين اسلام در معرض نابودى قرار گرفت.
امام حسين (ع) در پاسخ مروان كه از امام (ع) براى يزيد بيعت مى‌خواست فرمود:
«انّا لِلّهِ وَ انّا الَيْهِ راجِعُونَ وَ عَلَى الاسلامِ السَّلام اذ قَدْ بُلِيَتِ الامَّةُ بِراعٍ مِثْلَ يَزيدَ» «٢»
اينك بايد فاتحه اسلام را خواند كه مسلمانان به فرمانروايى مانند يزيد گرفتار شده‌اند
هنگامى كه يزيد متجاهر به فسق و جور در مسند خلافت نشست؛ مبارزه با قرآن كريم و سنّت رسول خدا (ص) به مرحله جديدى وارد شد؛ و شكل علنى به خود گرفت. لذا خطر اضمحلال دين، جدّى شد. شهيد مطهرى (ره) در اين زمينه مى‌گويد: «فرق است بين خليفه‌اى كه شخصاً ناصالح است ولى امور را درست مى‌چرخاند و بين خليفه‌اى كه وجودش عليه مصالح مسلمانان است. در زمان امام حسين (ع) عمده اين بود كه مدار خلافت اسلامى تبديل به سلطنت جائرانه و ظالمانه و مترفانه و فاسقانه عربى شده بود و اگر امام حسين (ع) قيام نمى‌كرد خطر اين بود كه بساط اسلام از طرف مردم با انقلاب ممالك فتح شده برچيده شود.» «٣»