«ان اللَّه قد شاء ان يراهن سبايا.» مشيت الهى بر اين تعلق گرفته كه اهل بيت مرا اسير ببيند. «١»
آن خيرخواهان ظاهر قضيه را ملاحظه مى‌كردند. ولى امام (ع) با آينده نگرى و ديد عميقى كه از قضايا دارد با خود سخنورانى كارآمد، توانا و نكته سنج، و زبانهايى گويا با خود مى‌برد كه در كربلا باشند، حوادث را از نزديك لمس كنند و سپس به افكار عمومى منتقل كنند. اگر زينب نبود چه كسى مى‌خواست در كوفه غرق در شادى و سرور، آن انقلاب را ايجاد كند؟
و مردم خفته را بيدار و تبليغات سوء دستگاه بنى‌اميه را خنثى كند؟ اگر زينب در مجلس يزيد در شام نبود چه كسى مى‌خواست پسر ابوسفيان را آنگونه تحقير كند؟ و چه كسى مى‌توانست آن انقلاب را در شام ايجاد كند كه يزيد مجبور به عذرخواهى شود و اعلام پشيمانى كند تا آنجا كه دستور دهد براى امام حسين (ع) مجلس عزادارى برپا كنند؟!
نقشى كه اسرا و اهل بيت امام حسين (ع) بعد از شهادت سيدالشهداء اجرا نمودند و همچون يك سازمان تبليغاتى قوى، آنهم به صورت اسير در كوفه و شام و در بين راه انجام دادند نشان داد كه بردن اهل بيت و تركيب كاروان چه اقدامى حكيمانه و مدبرانه بوده است.
٤. چرا حركت به طرف مكّه؟
با اينكه امام (ع) مى‌داند كه در سرزمين عراق و در كربلا به شهادت مى‌رسد، اما چرا به طرف مكه حركت مى‌كند؟ ضمن اينكه مكه هم تحت حكومت بنى اميه اداره مى‌شود و حرمت مكه معظمه از مدينة النبى و حرم شريف نبوى بيشتر است و وقوع جنگ و خون ريزى در مكه به مراتب از وقوع جنگ و رويارويى نظامى در مدينه بدتر است.
امام (ع) براى تحقق چند منظور راهى مكه مى‌شود:
اول- اثبات عقيده و رفع اتهام‌
همانطور كه امام (ع) در صدر وصيت‌نامه‌اش به اصول و مبانى اعتقاديش اصرار مى‌ورزد و به يگانگى خداوند متعال و رسالت خاتم الانبياء (ص) و حقانيت معاد و زندگى پس از مرگ شهادت مى‌دهد، سعى مى‌كند در عمل پاى بندى به اركان دين را به اثبات رساند تا بهانه خروج از دين را از دست قاتلان و دشمنان خود بگيرد.