داد براى اسلام. مگر ما، خون ما رنگين‌تر از خون سيدالشهدا است؟ چرا بترسيم از اينكه خون بدهيم يا اينكه جان بدهيم؟» «١»
اصلاح جامعه از بعد مبانى اعتقادى، خصلتهاى اخلاقى، حاكم ساختن معيارهاى ارزشى، ترويج فرهنگ دينى و مبارزه با خرافات و بدعتها و ستمها، به نحوى در همان مفهوم «بدعت ستيزى» و پيام «احياگرى» هم مى‌گنجد، كه در آن محور، بيشتر مورد دقت و كاوش قرار گرفته است و امام حسين (ع) بعدى از اصلاح‌طلبى خويش را بر مبناى احياى كتاب و سنت و زدودن بدعت و جاهليت از افكار و اعمال مردم بر مى‌شمارد. (به آن قسمت مراجعه شود).
٣- امر به معروف و نهى از منكر
در قرآن كريم و روايات اسلامى در اهميت اين دو فريضه و نقش اصلاحى آنها و زيانها و مفاسد ترك آن دو تكليف، بسيار سخن گفته شده است و به عنوان «برترين فريضه» به شمار آمده كه فرايض و احكام الهى ديگر، در سايه امر به معروف و نهى از منكر، قوام و استوارى مى‌يابد. در صدر اسلام، علم به اين تكليف مهم از سوى مسلمانان واگذاشته شد و مردم به خاطر ترس يا طمع، از تذكرهاى زبانى و اقدامهاى عملى در اين راه، كوتاهى كردند و در نتيجه، دين به ضعف گراييد و فاسقان مسلط شدند.
امام حسين (ع) در ضمن بيان انگيزه‌هاى قيام خويش به اين عنصر مهم اشاره مى‌فرمايد، آنجا كه مى‌گويد:
«اريدُ ان آمُرَ بالمعرُوفِ وَ انهى‌ عن المنكرِ» «٢»
يكى از درسهاى نهفته در اين سخن، آن است كه فريضه امر به معروف و نهى از منكر، تنها در تذكراتى نسبت به بعضى از گناهان جزئى از سوى افراد عادى خلاصه نمى‌شود، بلكه قيام برضد حكومت ستم و تلاش براى اصلاح ساختار سياسى جامعه و تشكيل حكومتى بر اساس حق و قرآن نيز از مصاديق امر به معروف و نهى از منكر است، آنگونه كه امام حسين، حماسه عاشورايى خود را عبارت از همان دانست.
مرحله قبلى اين فريضه، آن است كه انسان در درون، دوستدار خوبيها و معروفها باشد و از منكرات و مفاسد و گناهان بيزار باشد. اين محبت و نفرت قلبى، به زبان هم جارى مى‌شود و در عمل هم تجلى مى‌يابد. سالار شهيدان نسبت به مرحله قبلى چنين مى‌فرمايد:
« (هنگام وداع با قبر رسول خدا براى بيرون آمدن از مدينه) خدايا من معروف را