زده و كتاب عظيم و بزرگ مقتل الحسين عليه‌السلام را نگاشته است. وى شاگرد زمخشرى بوده و علوم ادب را نزد وى خوانده پس از آن به شهرهاى مختلف دنياى اسلام سفر كرده و حديث شنيده است. عماد كاتب كه معاصر وى بوده شرح حال او را در خريده القصر بخش مربوط به ايران آورده و او را در فقه و ادب ستوده است. قفطى در انباه الرواه (٣: ٣٣٢) شرح حال او را آورده و سال درگذشت او را ٥٦٨ ياد كرده است. بسيارى از علماى بزرگ شرح حال‌نگار مانند ابن‌النجار، ابن‌الدبيثى شرح حال او را آورده‌اند. وى كتابى با عنوان مناقب ابى حنيفه دارد كه در سال ١٣٢١ در حيدرآباد چاپ شده است.
نيز كتابى با عنوان قضايا اميرالمؤمنين دارد كه نمانده است. همچنين كتاب او با عنوان كتاب رد الشمس على امير المؤمنين عليه‌السلام او هم مفقود شده است. مهم‌ترين كتاب او مقتل الحسين است كه بر جاى مانده و دست كم سه نسخه خطى از آن برجاى مانده است. اين كتاب در نجف و بعدا در قم (سال ١٣٩٩) و چاپ جديد آن توسط دارانور الهدى در قم (١٤١٨ ق) به چاپ رسيده است. گفتنى است كه وى اشعارى نيز در ستايش ابوحنيفه دارد كه در مقدمه مرحوم سماوى بر مقتل الحسين عليه‌السلام چاپ شده است.
خوارزمى شعرى هم در رثاى اهل بيت سروده كه چند بيت آن اين است:
لقد قتلوا عليا مذ تجلى لاهل الحق فحلا فى الضراب‌
و قد قتلوا الرضا الحسن المرجى جواد العرب بالسم المذاب‌
و قد منعوا الحسين الماء ظلما و جدل بالطعان و بالضراب‌
و لولا زينب قتلوا عليا صغير تقل بق او ذباب‌
و قد صلبوا امام الحق زيدا فيا لله من ظلم عجاب‌
بنات محمد فى الشمس عطشى و ال يزيد فى ظل القباب‌
لال يزيد من أدم خيام و أصحاب الكساء بلاثياب «١»
- عفيف الدين ابى‌السياده عبدالله بن اراهيم طائفى حنفى «٢» كتابى با عنوان اتحاف السعدء بمناقب سيد الشهدا تأليف كرده است.
- قادر بخش بن حسن على حنفى هندى شهسرامى (١٢٧٣- ١٣٣٧) از علماى حنفى‌هند است كه كتابى با عنوان «جور الاشقياء على ريحانه سيد الانبياء» نگاشته است. شرح حال وى در (نزهه الخواطر ٨: ٣٧٠) آمده و همانجا از اين كتاب او هم ياد شده است.