مى‌كنم، با نگرانى بر روى صندليشان به خود مى‌پيچند. آن چنان كه به نظر مى‌رسد، والدين كمى هستند كه به پسران نوجوانى كه هيچ آموزش خاصى نديده‌اند اجازه دهند تا با سرعتهايى كه به ١٠٠ مايل در ساعت مى‌رسد، مسابقه دهند. من به آنها يادآورى مى‌كنم كه اين مسابقه در مسيرى مستقيم، در مسافتى به اندازه يك هشتم مايل بدون هيچ پيچى برگزار مى‌شود. برنامه پروفسور بندر هيچ مجروح جدّى را در خلال ماجراى مسابقه استاندارد نداشته است. اگر صرفاً به پسرها بگوييد كه در خيابان مسابقه ندهند، اثربخش نيست، مگر اينكه جايگزين مناسبى براى آنها ارائه كنيد.

سؤال اين است: «بعد از اينكه من پلى استيشن‌ها و جعبه‌

او را در باغچه خاك كردم، چه بايد بكنم؟»

اگر پسرتان يك بازى كامپيوترى موتور كراس را ساعت‌ها بازى مى‌كرده است، او را به بيرون و به يك سكوى موتور كراس ببريد، براى او يك دوچرخه موتورى كرايه كنيد و به او اجازه دهيد تا با انجام يك كار حقيقى، درس‌هايى بگيرد. احتمال دارد كه او غرغر كند. ممكن است او بگويد اجراى بازى كامپيوترى بى‌دردسر را بيش از پيشروى يك دوچرخه حقيقى و چرخيدن در يك مسير واقعى ترجيح مى‌دهد. به او اعتراض كنيد. شما بايد به او متذكّر شويد: «بازى‌هاى كامپيوترى فقط يك بدل هستند. اين يك چيز حقيقى است. شما حالا يك پسر بزرگ هستيد. شما مى‌توانيد اين كار را انجام دهيد.»