بچه‌ها پنج دقيقه ابتدايى بازى در زمين سرگردان شده، دقايقى را به اين سو و آن سو دويده، سپس بازى را شروع مى‌كنند. آنان هيچ‌گونه مقاومتى ندارند. آنها در وضعيت بدى هستند و نمى‌خواهند كارهايى را انجام دهند كه موظف به انجام آن مى‌باشند. آنها بايد از طريق شيوه‌اى آموزش ببينند كه مى‌بايست آموزش ديده شوند تا اينكه به وضعيت مناسب برسند.» تصور نمى‌كنم كه علّت اين كاستى تنها به وضعيت فيزيكى آنها مربوط باشد. آنها دستاورد منطقى يك سيستم آموزشى مى‌باشند كه تفاوت ميان «علم تجربى و علوم تئورى» را خيلى كم درمى‌يابند.

اجازه دهيد تا پرسش اصلى را بار ديگر تكرار كنم؛ آيا بازى‌هاى رايانه‌اى باعث مى‌شوند كه سرعت بچه‌ها بالا رود؟ به دليل وجود برخى از مدارك نگران كننده‌اى كه در اين باره هست، به طور متوسط امروز پسران (در مقايسه با پسران حدود پانزده سال پيش) از هوش كمترى برخوردارند و كمتر قادر به درك و حل مشكلات دنياى حقيقى مى‌باشند. پروفسور «ميشل شاير»[١] و همكارانش بيش از ده‌هزار دختر و پسر يازده و دوازده ساله را محك زدند. آنها از يك آزمون ويژه استفاده كردند تا دريابند يك كودك چگونه مقدار ظرفيت درونى، محافظت از مايعات و ساير مفاهيمى كه با دانش و رياضى زندگى حقيقى در ارتباط است را مورد ارزيابى قرار مى‌دهد. تحقيقات اين آزمون بيش از سى‌سال طول كشيد و بر روى‌

[١] -Michael Shyer .