بنگر كه چه مى‌كند. اگر كرد و به آنچه مى‌پندارد رسيد و توانست آن اوباش را پراكنده كند كارى است در خور و نيكو. و اگر كار به دشمنى و عصيان كشيد با همان گروه كه فرمانبردار تو هستند بر آن گروه كه به خلاف تو برخاسته‌اند بتاز. اگر پيروزى نصيب تو گردد، همان است كه چشم آن دارم و اگر نه، با آنان مدارا كن و در كار درنگ كن ولى چشم و گوش به آنان دار كه به زودى افواج سپاه مسلمانان در خواهند رسيد و خدا مفسدان ستمكار را نابود خواهد كرد و مؤمنان بر حق را يارى كند. و السلام.

زياد نامه را خود خواند و براى اعين بن ضبيعه هم خواند. اعين گفت: اميدوارم كه تو خود اين مهم را- اگر خدا خواهد- بسنده باشى. سپس از نزد او بيرون آمد و به جايگاه خود رفت.

مردان قومش گرد او را گرفتند، تا چه مى‌گويد. اعين حمد و ثناى خدا به جاى آورد، سپس گفت:

«اى قوم چرا خويشتن به كشتن مى‌دهيد و خون خود بر زمين مى‌ريزيد. آن هم براى امرى باطل و با مشتى سفيهان و اشرار؟ به خدا سوگند وقتى به نزد شما مى‌آمدم ديدم كه لشكرها تعبيه كرده‌اند تا بر سر شما تازند. اكنون اگر بازگرديد از شما مى‌پذيرند و دست از شما بازخواهندداشت و اگر سر برتابيد و اللّه مرگ و نابوديتان را در پى خواهد داشت.»

گفتند: مى‌شنويم و فرمان مى‌بريم، گفت: در پناه بركت خدا برخيزيد. اعين آنان را به نزد جماعت ابن حضرمى آورد. ياران ابن حضرمى نيز همراه او بيرون آمدند. ياران اعين در برابر ابن حضرمى صف كشيدند و او جلو ايستاد و در تمام روز با ابن حضرمى و يارانش سخن گفت و سوگندشان داد. مى‌گفت: «اى قوم بيعت خود مشكنيد و با امام خود مخالفت مكنيد و به زيان خويش كارى نكنيد. ديديد و آزموديد كه چون بيعت شكستيد و راه مخالفت در پيش گرفتيد خدا با شما چه كرد؟ پس از اين كار دست بر داريد.» و ميانشان جنگى در نگرفت ولى زبان به دشنامش گشودند و ناسزايش مى‌گفتند. اعين از نزدشان بازگرديد، در حالى كه به انصاف آنان اميد بسته بود.

چون به جايگاه خود بازگرديد ده تن كه گويا از خوارج بودند، از پى‌اش آمدند و او را در بسترش شمشير زدند. اعين تصور نمى‌كرد كه چنان اتفاقى افتد. پس برهنه تن از خانه بيرون جست و بگريخت. آنان در راه به او رسيدند و كشتندش.

چون اعين كشته شد زياد مى‌خواست با جماعت ازديان و جمعى ديگر از ياران على (ع)