ثعلبة بن عباد [٩] گويد آنچه معاويه را به فرستادن ابن حضرمى برانگيخت نامه‌اى بود كه صحار بن عباس [١٠] عبدى براى او نوشته بود. اين صحار اكنون از طرفداران عثمان شده بود و با قوم خود كه دوستدار على بودند و او را يارى مى‌نمودند مخالفت مى‌كرد.

صحار به معاويه نوشت: «اما بعد، خبر يافتيم كه مردم مصر را كه بر امام خود عصيان ورزيده بودند و از روى ستم خليفه خود را كشته‌اند، سخت گوشمال داده‌اى. مردمى كه كشتن عثمان را ناپسند مى‌دانستند و از دشمنان او بريده و به شما پيوسته بودند و از كارهاى شما خشنود بودند، چون اين خبر شنيدند ديدگانشان روشنى گرفت و جانهايشان آرامش يافت و دلهايشان خنك گرديد. اگر صلاح بدانى و اميرى پاكيزه خوى و پاكدامن و ديندار براى ما بفرستى تا به طلب خون عثمان قيام كند، درنگ مكن. من يقين دارم كه مردم گرد او خواهند گرفت و ابن عباس هم فعلا از ميان مردم رفته است. و السلام.»

چون معاويه نامه او خواند گفت: جز اين رأى كه اين مرد براى من نوشته رأى ديگرى به كار نبندم و در پاسخ نامه او نوشت:

«اما بعد، نامه‌ات را خواندم و اندرز و نيكخواهيت را شناختم و اشارتت را پذيرفتم.

خدايت رحمت كناد و به راه راست بدارد. همچنان بر راه و رأى درست خويش ثابت بمان خدايت راه بنمايد. پندارم مردى كه براى اين مهمّ خواسته‌اى اينك به نزد تو مى‌آيد، و پندارم كه لشكر او اينك مشرف بر شهر است. شادمان شدم و تحيتت گفتم و انديشه‌ات را پذيرا آمدم.

و السلام.»

هنگامى كه ابن حضرمى به ميان بنى تميم رسيد سران را بخواند. چون بيامدند، ايشان را گفت: در اين راه حق دعوت من اجابت كنيد و در اين كار ياور من باشيد. در اين روزها فرمانرواى بصره زياد بن عبيد است.- او را عبد اللّه بن عباس به جاى خود نهاده بود و خود نزد على (ع) به كوفه رفته بود تا مرگ محمد بن ابى بكر را به او تعزيت گويد- صحار بر خاست و گفت: آرى، سوگند به كسى كه براى او مى‌كوشم و از او مى‌ترسم كه تو را با تيغهاى آخته خود و به دست خود يارى مى‌كنيم.

مثنى بن مخرّبه عبدى [١١] بر خاست و گفت: نه به خدا سوگند، اگر به همان جا كه آمده‌اى بازنگردى تو را زير ضربتهاى شمشيرهامان و مشتهايمان و باران تيرهايمان و سر نيزه‌هايمان خواهيم گرفت. آيا پسر عمّ پيامبرمان و سرور همه مسلمانان را رها كنيم و در طاعت دار و دسته طاغيان درآييم؟ به خدا سوگند، هرگز چنين نخواهد شد مگر آن‌گاه كه افواج سپاه از پى هم روان سازيم و سرها به شمشير بشكافيم.