شرح المنظومة ت حسن زاده آملي - السبزواري، الملا هادي - الصفحة ٨٣ - غرر في القوى النباتية

گر چه آهن سرخ شد او سرخ نيست‌

پرتو عاريت آتش زنيست‌

گر شود پر نور روزن ياسرا

تو مدان روشن مگر خورشيد را

ور در و ديوار گويد روشنم‌

پرتو غيرى ندارم اين منم‌

پس بگويد آفتاب اى نارشيد

چون كه من غارب شوم آيد پديد

سبزه‌ها گويند ما سبز از خوديم‌

شاد و خندانيم و بس زيبا خديم‌

فصل تابستان بگويد كاى امم‌

خويش را بينيد چون من بگذرم‌

تن همى نازد به خوبى و جمال‌

روح پنهان كرده فرّ و پرّ و بال‌

گويدش اى مزبله تو كيستى‌

يك دو روز از پرتو من زيستى‌

غنج و نازت مى‌نگنجد در جهان‌

باش تا كه من شوم از تو جهان‌

گرم دارانت تو را گورى كنند

كشكشانت در تك گور افكنند

تا كه چون در گور يارانت كنند

طعمه موران و مارانت كنند

بينى از گند تو گيرد آن كسى‌

كه به پيش تو همى مردى بسى‌

پرتو روح است نطق و چشم و گوش‌

پرتو آتش بود در آب جوش‌