و در همان تفسير آمده كه ايمن بن خزيم از رسول خدا ٦ روايت كرده كه روزى ما را مخاطب قرار داد و فرمود: اى مردم! خداوند شهادت بناحق را هم لنگه شرك به خود حساب كرده، و فرموده:(فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْأَوْثانِ وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ)[٢].

مؤلف: ذيل اين روايت در الدر المنثور، از احمد، ترمذى، ابن جرير، ابن منذر و ابن مردويه از ايمن روايت شده است‌[٣].

و در كافى به سند خود از ابى الصباح كنانى از ابى عبد اللَّه (ع) روايت كرده كه در ذيل جمله‌(لَكُمْ فِيها مَنافِعُ إِلى‌ أَجَلٍ مُسَمًّى) فرمود: يعنى ما دام كه قربانى نشده، اگر در راه خسته شد مى‌تواند سوارش شود، البته نه اينكه خسته‌اش كند و اگر تشنه شد مى‌تواند از شيرش بدوشد، البته به شرطى كه همه آن را ندوشد[٤].

و در الدر المنثور است كه ابن ابى شيبه از على (ع) روايت كرده كه فرمود:

حاج مى‌تواند سوار شتر خود شود، اما به طور شايسته‌[٥].

مؤلف: نظير اين روايت را از جابر از رسول خدا ٦ نيز آورده‌[٦].

و در تفسير قمى در ذيل آيه‌(فَلَهُ أَسْلِمُوا وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ) فرموده: يعنى عبادت كنندگان‌[٧].

و در كتاب كافى به سند خود از عبد اللَّه بن سنان از امام صادق (ع) روايت كرده كه در ذيل جمله‌(فَاذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْها صَوافَّ) فرمود: اين آن هنگامى است كه شتر براى نحر، مى‌ايستد كه دست و پايش در يك صف قرار گرفته، دستهايش از پا تا زانو بسته شده. و جمله‌(فَإِذا وَجَبَتْ جُنُوبُها) مربوط به آن هنگامى است كه به زمين مى‌افتد[٨].

و در همان كتاب به سند خود از عبد الرحمن بن ابى عبد اللَّه، از امام صادق (ع) روايت كرده كه در تفسير جمله‌(فَإِذا وَجَبَتْ جُنُوبُها) فرمود: يعنى وقتى به زمين افتاد از آن بخوريد و به قانع يعنى كسى كه هر چيزى به او بدهى راضى مى‌شود و ناراحت‌

[١] ( ١، ٢) مجمع البيان، ج ٧، ص ٨٢.

[٢] ( ١، ٢) مجمع البيان، ج ٧، ص ٨٢.

[٣] الدر المنثور، ج ٤، ص ٣٥٩.

[٤] فروع كافى، ج ٤، ص ٤٩٢.

[٥] ( ٥، ٦) الدر المنثور، ج ٤، ص ٣٦١.

[٦] ( ٥، ٦) الدر المنثور، ج ٤، ص ٣٦١.

[٧] تفسير قمى، ج ٢، ص ٨٤.

[٨] فروع كافى، ج ٤، ص ٤٩٧.