ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٢٥٧ - بحث روايتى(دو روايت در ذيل آيات مربوط به داستان موسى

بعضى‌ها[١] گفته‌اند: جمله‌(وَ أَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهُ وَ ما هَدى‌) تكذيب آن كلامى است كه فرعون به قوم خود گفته بود كه:(وَ ما أَهْدِيكُمْ إِلَّا سَبِيلَ الرَّشادِ)[٢] بنا بر اين نظريه، ديگر جمله‌(وَ ما هَدى‌) تاكيد و تكرار معناى‌(وَ أَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهُ) نخواهد بود.

بحث روايتى [ (دو روايت در ذيل آيات مربوط به داستان موسى ٧ و فرعون)]

در نهج البلاغه، امام (ع) فرموده: موسى (ع) بر جان خود احساس ترس نكرد، بلكه از اين ترسيد كه جهال غالب آيند و دولت ضلال مسلط گردد[٣].

مؤلف: معنايش همان معنايى است كه ما در تفسير آيه بيان كرديم.

و در الدر المنثور است كه ابن ابى حاتم و ابن مردويه، از جندب بن عبد اللَّه بجلى روايت كرده كه گفت: رسول خدا ٦ فرمود: هر جا ساحرى ديديد او را بكشيد، آن گاه اين آيه را تلاوت فرمودند:(وَ لا يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ أَتى‌) و فرمودند يعنى ساحر هر جا پيدا شد امنيت ندارد[٤].

مؤلف: اينكه چگونه معناى مذكور در حديث با آيه شريفه منطبق مى‌شود كه سياق آيه نيز محفوظ بماند خيلى روشن نيست.

[١] مجمع البيان، ج ٧، ص ٢٣.

[٢] من شما را جز به راه رشد راهنمايى نمى‌كنم. سوره مؤمن آيه ٢٩.

[٣] نهج البلاغه صبحى صالح، ص ٥١.

[٤] الدر المنثور، ج ٤، ص ٣٠٣.