برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٣ - فضيلت تلاوت سوره

سپس مى‌افزايد: «و آسمان را همچون سقفى» بالاى سرتان قرار داد (وَ السَّماءَ بِناءً).

منظور از «آسمان» در اينجا بيشتر همان جوّ و هواى فشرده‌اى است كه گرداگرد زمين را فراگرفته، و همچون خيمه‌اى بر تمام كره زمين كشيده شده است.

اين خيمه بزرگ الهى هم از شدت تابش نور آفتاب مى‌كاهد كه اگر نبود اشعه آفتاب، و همچنين اشعه مرگبار كيهانى، موجود زنده‌اى را بر زمين نمى‌گذاشت، و به همين دليل مسافران فضايى مجبورند دائما در برابر اين پرتوها از لباسهاى مخصوص سنگين و گران قيمتى استفاده كنند.

به علاوه اين خيمه جلو سقوط سنگهاى آسمانى را كه پيوسته به كره زمين جذب مى‌شوند مى‌گيرد، و آنها را در نخستين برخورد به خاطر سرعت و فشارى كه دارند آتش مى‌زند تا خاكستر آنها آرام بر زمين بنشيند.

سپس از آيات آفاقى به آيات انفسى پرداخته، مى‌گويد: «و او (كسى است كه) شما را صورتگرى كرد، و صورتتان را نيكو آفريد» (وَ صَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ).

قامتى موزون و راست، با صورتى زيبا و دلپذير، در نهايت نظم استحكام و همين ساختمان ويژه به انسان امكان مى‌دهد كه به انواع كارها و صنايع ظريف يا سنگين دست زند، و با داشتن اعضاى مختلف به راحتى زندگى كند و از مواهب حيات بهره گيرد.

و سر انجام در بيان چهارمين و آخرين نعمت از اين سلسله، موضوع روزيهاى پاكيزه را مطرح كرده، مى‌فرمايد: «و او شما را از طيبات روزى داد» (وَ رَزَقَكُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ).

«طيّبات» معنى بسيار گسترده‌اى دارد كه هر چيز پاكيزه اعم از غذا، لباس، همسران، خانه‌ها، مركبها، حتى سخنان پاكيزه را شامل مى‌شود.

در پايان آيه بعد از بيان اين چهار نعمت بزرگ- كه نيمى از آن به آسمان و زمين بر مى‌گردد، و نيمى از آن به انسانها- مى‌فرمايد: «اين است خداوند پروردگار شما» (ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ).