برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٢ - فضيلت تلاوت سوره

اما اين تازگى ندارد «و بسيارى از شريكان (و دوستان) به يكديگر ستم مى‌كنند» (وَ إِنَّ كَثِيراً مِنَ الْخُلَطاءِ لَيَبْغِي بَعْضُهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ).

«مگر كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام داده‌اند» (إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ).

«اما عده آنها كم است» (وَ قَلِيلٌ ما هُمْ).

آرى! آنها كه در معاشرت و دوستى حق ديگران را بطور كامل رعايت كنند و كمترين تعدى بر دوستان خود روا ندارند كمند، تنها كسانى مى‌توانند حق دوستان و آشنايان را بطور كاملا عادلانه ادا كنند كه از سرمايه ايمان و عمل صالح بهره كافى داشته باشند.

به هر حال چنين به نظر مى‌رسد كه طرفين نزاع با شنيدن اين سخن قانع شدند، و مجلس داود را ترك گفتند.

ولى داود در اينجا در فكر فرو رفت و با اين كه مى‌دانست قضاوت عادلانه‌اى كرده چه اين كه اگر طرف ادعاى شاكى را قبول نداشت حتما اعتراض مى‌كرد، سكوت او بهترين دليل بر اين بوده كه مسأله همان است كه شاكى مطرح كرده، ولى با اين حال آداب مجلس قضا ايجاب مى‌كند كه داود در گفتار خود عجله نمى‌كرد، بلكه از طرف مقابل شخصا سؤال مى‌نمود سپس داورى مى‌كرد، لذا از اين كار خود سخت پشيمان شد.

همان طور كه قرآن مى‌گويد: «و داود دانست كه ما او را (با اين ماجرا) آزموده‌ايم» (وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنَّاهُ).

در مقام استغفار برآمد «و از پروردگارش طلب آمرزش نمود و به سجده افتاد و توبه كرد» (فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَ خَرَّ راكِعاً وَ أَنابَ).

تعبير به «راكعا» در آيه مورد بحث يا به خاطر آن است كه ركوع به معنى سجده نيز در لغت آمده، و يا ركوع مقدمه‌اى است براى سجده.

(آيه ٢٥)- به هر حال خداوند او را مشمول لطف خود قرار داد و لغزش او را در اين ترك اولى بخشيد چنانكه قرآن در اين آيه مى‌گويد: «ما اين عمل را بر او