برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٤ - هدايت و ضلالت از سوى خداست!

ولى در آن روز قدرت خداوند از هر زمان آشكارتر است و همگى به روشنى در مى‌يابند كه همه چيز از آن او و در اختيار اوست.

به هر حال بعد از بيانات فوق در آخر آيه در يك نتيجه گيرى فشرده و گويا مى‌فرمايد: «خداوند منزه و بلند مقام است از شريكهايى كه براى او مى‌پندارند» (سُبْحانَهُ وَ تَعالى‌ عَمَّا يُشْرِكُونَ).

اگر انسانها با مقياسهاى كوچك انديشه‌هاى خود در باره ذات پاك او قضاوت نمى‌كردند هرگز به بيراهه‌هاى شرك و بت پرستى نمى‌افتادند.

(آيه ٦٨)- «نفخه صور» و مرگ و حيات عمومى بندگان: در آيه قبل سخن از قيامت در ميان آمد، در اين آيه همين مسأله را با ذكر بسيارى از خصوصيات تعقيب مى‌كند، نخست از پايان دنيا شروع كرده، مى‌فرمايد: «و در صور دميده مى‌شود پس همه كسانى كه در آسمانها و زمين هستند مى‌ميرند، مگر كسانى كه خدا بخواهد» (وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ).

البته از روايات به خوبى استفاده مى‌شود كه اين گروه باقيمانده نيز سر انجام مى‌ميرند به گونه‌اى كه در سرتاسر عالم هستى موجودى زنده نخواهد بود، جز خداوند «حىّ لا يموت».

سپس بار ديگر در صور دميده مى‌شود، ناگهان همگى به پا مى‌خيزند و در انتظار (حساب و جزا) هستند»! (ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرى‌ فَإِذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُونَ).

از اين آيه به خوبى استفاده مى‌شود كه در پايان جهان و آغاز رستاخيز دو حادثه ناگهانى رخ مى‌دهد: در حادثه اول همه موجودات زنده فورا مى‌ميرند، و در حادثه دوم كه با فاصله‌اى صورت مى‌گيرد همه انسانها ناگهان زنده مى‌شوند، و به پا مى‌خيزند و در انتظار حسابند.

(آيه ٦٩)- آن روز كه زمين به نور خدا روشن مى‌شود! در اين آيه بحثهاى مربوط به قيامت همچنان ادامه مى‌يابد.

نخست مى‌فرمايد: «و زمين در (آن روز) به نور پروردگارش روشن مى‌شود»