دوزخ رهايى بخشند، مگر بارها نگفتيد كه ما اينها را به خاطر آن پرستش مى‌كنيم كه شفيعان ما باشند؟ پس كجا رفت شفاعتشان؟! ولى آنها با سر افكندگى و سرشكستگى در پاسخ «مى‌گويند: همه از نظر ما پنهان و گم شدند» (قالُوا ضَلُّوا عَنَّا).

سپس آنها مى‌بينند كه اصل اعتراف به عبوديت بتها داغ ننگى بر پيشانيشان است، لذا در مقام انكار بر مى‌آيند و مى‌گويند: «ما اصلا قبل از اين چيزى پرستش نمى‌كرديم»! (بَلْ لَمْ نَكُنْ نَدْعُوا مِنْ قَبْلُ شَيْئاً).

اينها اوهام و خيالاتى بيش نبودند كه ما آنها را واقعيتهايى مى‌پنداشتيم، اما امروز براى ما روشن شده كه آنها اسمهايى بى‌مسمى و الفاظى بى‌معنى و مفهومند كه پرستش آنها جز ضلالت و گمراهى و بيهودگى هيچ نبود، بنابر اين آنها يك واقعيت غير قابل انكار را بازگو مى‌كنند.

در پايان آيه مى‌فرمايد: «اين گونه خداوند كافران را گمراه مى‌سازد» (كَذلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ الْكافِرِينَ).

كفر و لجاجت آنها پرده و حجابى بر قلب و فكر آنها مى‌شود، لذا راه مستقيم حق را گذارده، در بيراهه گام مى‌نهند و در قيامت نيز از راه بهشت محروم شده به بيراهه دوزخ كشيده مى‌شوند، آرى اين چنين خداوند كافران را گمراه مى‌سازد.

(آيه ٧٥)- اين آيه به علت گرفتاريهاى اين گروه در اين همه بلا و مصيبت و عذاب اشاره كرده، مى‌گويد: «اين عذابها به خاطر آن است كه به ناحق در زمين شادى مى‌كرديد و از روى غرور و مستى (شهوات) به خوشحالى مى‌پرداختيد»! (ذلِكُمْ بِما كُنْتُمْ تَفْرَحُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ بِما كُنْتُمْ تَمْرَحُونَ).

از مخالفت با پيامبران و كشتن مؤمنان و در فشار گذاردن محرومان و مستضعفان لذت مى‌برديد، اكنون بايد كفاره آن همه شادى بى‌جا و غرور و غفلت و مستى شهوت را در ميان اين غل و زنجيرها، و در لابلاى شعله‌هاى آتش بدهيد.

(آيه ٧٦)- اين جاست كه به آنها خطاب مى‌شود كه: «وارد شويد از درهاى جهنم، و جاودانه در آن بمانيد» (ادْخُلُوا أَبْوابَ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها).