برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٩ - ذبيح اللّه كيست؟

مخلص خدا» (إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ).

(آيه ١٢٩)- در قسمت اخير اين داستان همان مسائل چهار گانه‌اى را كه در سرگذشتهاى پيامبران ديگر- موسى و هارون و ابراهيم و نوح- آمده بود به خاطر اهميتى كه دارد تكرار شده است.

نخست مى‌فرمايد: «ما نام نيك او را در ميان امتهاى بعد باقى گذارديم» (وَ تَرَكْنا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ).

امتهاى ديگر زحمات اين انبياء بزرگ را كه در پاسدارى خط توحيد، و آبيارى بذر ايمان منتهاى تلاش و كوشش را به عمل آوردند، هرگز فراموش نخواهند كرد، و تا دنيا برقرار است ياد و مكتب آنها نيز جاويدان است.

(آيه ١٣٠)- در مرحله دوم مى‌افزايد: «سلام بر الياسين» (سَلامٌ عَلى‌ إِلْ‌ياسِينَ).

(آيه ١٣١)- در مرحله سوم مى‌فرمايد: «ما اين گونه نيكوكاران را پاداش مى‌دهيم» (إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ).

(آيه ١٣٢)- و در مرحله چهارم ريشه اصلى همه اينها را كه «ايمان» است طرح كرده، مى‌گويد: «مسلما او (الياس) از بندگان مؤمن ماست» (إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ).

«ايمان» و «عبوديت» سر چشمه احسان و احسان عامل قرار گرفتن در صف مخلصين و مشمول سلام خدا شدن است.

(آيه ١٣٣)- سرزمين بلازده اين قوم در برابر شماست! پنجمين پيامبرى كه در اين سوره، نامش به ميان آمده «لوط» است، كه طبق صريح قرآن همزمان و معاصر با ابراهيم (ع) بوده است.

نخست مى‌گويد: «و لوط از رسولان (ما) است» (وَ إِنَّ لُوطاً لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ).

(آيه ١٣٤)- و بعد از بيان اين اجمال طبق روش اجمال و تفصيل كه قرآن دارد به شرح قسمتى از ماجراى او پرداخته، مى‌گويد: به خاطر بياور «زمانى را كه او و خاندانش را همگى نجات داديم» (إِذْ نَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ أَجْمَعِينَ).