برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٢ - فضيلت تلاوت سوره

ديگر از موجودات زنده ديده نمى‌شود.

(آيه ١٣)- اين آيه هدف نهايى آفرينش اين مراكب را چنين بازگو مى‌كند: «تا بر پشت آنها به خوبى قرار گيريد؛ سپس هنگامى كه بر آنها سوار شديد، نعمت پروردگارتان را متذكّر شويد و بگوييد: پاك و منزه است كسى كه اين را مسخّر ما ساخت، و گر نه ما توانايى تسخير آن را نداشتيم» (لِتَسْتَوُوا عَلى‌ ظُهُورِهِ ثُمَّ تَذْكُرُوا نِعْمَةَ رَبِّكُمْ إِذَا اسْتَوَيْتُمْ عَلَيْهِ وَ تَقُولُوا سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا وَ ما كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ).

(آيه ١٤)- در اين آيه گفتار مؤمنان راستين را به هنگام سوار شدن بر مركب اين گونه تكميل مى‌كند: «و ما به سوى پروردگارمان باز مى‌گرديم» (وَ إِنَّا إِلى‌ رَبِّنا لَمُنْقَلِبُونَ).

اين جمله اشاره‌اى به مسأله معاد است چرا كه هميشه توجه به آفريدگار و مبدأ، انسان را متوجه معاد نيز مى‌سازد.

و نيز اشاره‌اى است به اين معنى كه مبادا هنگام سوار شدن و تسلّط بر اين مركبهاى راهوار مغرور شويد، و در زرق و برق دنيا فرو رويد، بلكه به ياد انتقال بزرگتان از اين جهان به جهان ديگر باشيد.

(آيه ١٥)- چگونه ملائكه را دختران خدا مى‌خوانيد؟

بعد از تحكيم پايه‌هاى توحيد از طريق بر شمردن نشانه‌هاى خداوند در نظام هستى و نعمتها و مواهب او، در اينجا به نقطه مقابل آن يعنى مبارزه با شرك و پرستش غير خدا پرداخته نخست به سراغ يكى از شاخه‌هاى آن يعنى پرستش فرشتگان مى‌رود و مى‌فرمايد: «آنها براى خداوند از ميان بندگانش جزئى قرار دادند» (وَ جَعَلُوا لَهُ مِنْ عِبادِهِ جُزْءاً).

تعبير به «جزء» هم بيانگر اين است كه آنها فرشتگان را فرزندان خدا مى‌شمردند زيرا هميشه فرزند جزئى از وجود پدر و مادر است كه به صورت نطفه از آنها جدا مى‌شود.

و نيز بيان كننده پذيرش عبوديت آنهاست چرا كه فرشتگان را جزئى از معبودان در مقابل خداوند تصور مى‌كردند.