برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٦ - فضيلت تلاوت سوره
آرى! او هر چه را اراده كند به آن فرمان مىدهد موجود باش آن نيز بلافاصله موجود مىشود.
(آيه ١٨)- اين آيه به پنج «نكته» در ارتباط با آيات قبل اشاره مىكند:
نخست اين كه در آيات گذشته آمده بود كه «اگر خدا بخواهد شما را مىبرد و قوم ديگرى را به جاى شما مىآورد» اين سخن ممكن است براى بعضى اين سؤال را به وجود آورد كه مخاطبين اين آيه همه از افراد گنهكار نيستند، آيا ممكن است مؤمنان صالح نيز گرفتار عواقب گناهان ديگران شوند و محكوم به فنا گردند؟
اينجاست كه مىفرمايد: «و هيچ گنهكارى بار گناه ديگرى را بر دوش نمىكشد» (وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى).
اين جمله از يك سو ارتباط به عدل خداوند دارد كه هر كس را در گرو كار خود مىشمرد، و از سوى ديگر به شدت مجازات روز رستاخيز اشاره دارد.
در جمله دوم همين مسأله را به صورت ديگرى مطرح مىكند، مىگويد:
«و اگر شخص سنگين بارى، ديگرى را براى حمل گناهان خود بخواند (پاسخ منفى به دعوت او مىدهد و) چيزى از آن را بر دوش نخواهد گرفت هر چند از نزديكان او باشد» (وَ إِنْ تَدْعُ مُثْقَلَةٌ إِلى حِمْلِها لا يُحْمَلْ مِنْهُ شَيْءٌ وَ لَوْ كانَ ذا قُرْبى).
بالأخره در سومين جمله پرده از اين حقيقت بر مىدارد كه انذارهاى پيامبر صلّى اللّه عليه و اله تنها در دلهاى آماده اثر مىگذارد، مىفرمايد: «تو فقط كسانى را بيم مىدهى كه از پروردگار خود در پنهانى مىترسند و نماز را بر پا مىدارند» (إِنَّما تُنْذِرُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ).
تا در دلى خوف خدا نباشد، و در نهان و آشكار احساس مراقبت يك نيروى معنوى بر خود نكند، و با انجام نماز كه قلب را زنده مىكند و به ياد خدا وا مىدارد به اين احساس درونى مدد نرساند، انذارهاى انبيا و اوليا بىاثر خواهد بود.
در جمله چهارم باز به اين حقيقت بر مىگردد كه خدا از همگان بىنياز است، مىافزايد: «و هر كس پاكى (و تقوا) پيشه كند نتيجه آن به خودش باز مىگردد» (وَ مَنْ تَزَكَّى فَإِنَّما يَتَزَكَّى لِنَفْسِهِ).