برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢٧ - فضيلت تلاوت سوره

بود (نشانه‌هاى آن را بيان كرده) و اين كتاب هماهنگ با نشانه‌هاى تورات است» (وَ مِنْ قَبْلِهِ كِتابُ مُوسى‌ إِماماً وَ رَحْمَةً وَ هذا كِتابٌ مُصَدِّقٌ).

با اين حال چگونه مى‌گوئيد اين يك دروغ قديمى است؟! و به دنبال آن مى‌افزايد: اين در حالى است كه اين كتاب آسمانى «به زبان عربى و فصيح و گوياست» كه همگان از آن بهره‌مند شوند (لِساناً عَرَبِيًّا).

و در پايان آيه هدف نهائى از نزول قرآن را در دو جمله كوتاه به اين صورت شرح مى‌دهد: «هدف اين بوده كه ظالمان را انذار و نيكو كاران را بشارت دهد» (لِيُنْذِرَ الَّذِينَ ظَلَمُوا وَ بُشْرى‌ لِلْمُحْسِنِينَ).

(آيه ١٣)- اين آيه در حقيقت تفسيرى است براى «محسنين» (نيكو كاران) كه در آيه قبل آمده بود، مى‌فرمايد: «كسانى كه گفتند: پروردگار ما اللّه است، سپس استقامت كردند، نه ترسى براى آنهاست و نه اندوهگين مى‌شوند» (إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ).

بنابر اين «محسنين» كسانى هستند كه از نظر اعتقادى در خط توحيد، و از نظر عمل در خط استقامت و صبرند.

(آيه ١٤)- و در اين آيه مهمترين بشارت را به موحدان نيكو كار مى‌دهد و مى‌فرمايد: «آنها اهل بهشتند و جاودانه در آن مى‌مانند» (أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها).

«اين به پاداش اعمالى است كه انجام مى‌دادند» (جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ).

(آيه ١٥)- اى انسان! به مادر و پدر نيكى كن اين آيه و آيات آينده در حقيقت توضيحى است در باره دو گروه «ظالم» و «محسن» كه در آيات قبل به سرنوشت آنها اجمالا اشاره شده است.

نخست به وضع «نيكو كاران» پرداخته، و از مسأله نيكى به پدر و مادر و شكر زحمات آنها كه مقدمه‌اى است براى شكر پروردگار شروع كرده، مى‌فرمايد: «ما انسان را توصيه كرديم كه در باره پدر و مادرش نيكى كند» (وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ إِحْساناً).