برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٠ - فضيلت تلاوت سوره

آمده در اينجا همين معنى را تعقيب كرده، مى‌گويد: «اين (قرآن) مايه هدايت است» (هذا هُدىً).

حق را از باطل جدا مى‌سازد، صحنه زندگى انسان را روشن مى‌كند، و دست رهروان راه حق را گرفته به سر منزل مقصود مى‌رساند.

«و كسانى كه به آيات پروردگارشان كافر شدند عذابى سخت و دردناك دارند» (وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ لَهُمْ عَذابٌ مِنْ رِجْزٍ أَلِيمٌ).

(آيه ١٢)- همه از بهر تو سرگشته و فرمانبردار! سپس رشته سخن را به بحث توحيد كه در آيات نخستين اين سوره مطرح شده مى‌كشاند و درسهاى مؤثرى از توحيد و خداشناسى به مشركان مى‌دهد.

گاه در عواطف آنها چنگ زده، مى‌گويد: «خداوند همان كسى است كه دريا را براى شما مسخّر كرد تا كشتيها به فرمانش در آن حركت كنند، و بتوانيد از فضل او بهره گيريد و شايد شكر نعمتهايش را به جا آوريد» (اللَّهُ الَّذِي سَخَّرَ لَكُمُ الْبَحْرَ لِتَجْرِيَ الْفُلْكُ فِيهِ بِأَمْرِهِ وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ).

(آيه ١٣)- بعد از بيان نعمت كشتيها كه تماس نزديكى با زندگى روز مره انسانها دارد به مسأله تسخير ساير موجودات بطور كلى پرداخته، مى‌گويد: «و آنچه را در آسمانها و آنچه را در زمين است همه را از ناحيه خودش مسخّر شما ساخت» (وَ سَخَّرَ لَكُمْ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً مِنْهُ).

با توجه به اين كه همه مواهب از ناحيه اوست و خالق و مدبر و پروردگار همه، ذات پاك او مى‌باشد پس چرا انسان به سراغ غير او رود؟ و سر بر آستان مخلوقات ضعيف بگذارد؟ و از معرفت منعم حقيقى غافل بماند؟

لذا در پايان آيه مى‌افزايد: «در اين، نشانه‌هاى مهمى است براى كسانى كه تفكر و انديشه مى‌كنند» (إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ).

در آيه قبل از عواطف انسانها استفاده مى‌شد، و در اينجا از عقول و انديشه‌هاى آنها، چه خداى مهربانى كه با هر زبان ممكن با بندگانش سخن مى‌گويد، گاه با زبان دل، و گاه با زبان فكر، و هدف در همه اينها يك چيز بيش‌