برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٧ - ذبيح اللّه كيست؟

(آيه ١١٨)- در مرحله چهارم باز به يكى ديگر از مواهب معنوى- موهبت هدايت به صراط مستقيم- اشاره كرده، مى‌گويد: «و آن دو را به راه راست هدايت نموديم» (وَ هَدَيْناهُمَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ).

همان راه راست و خالى از هر گونه كجى و اعوجاج كه راه انبيا و اوليا است، و خطر انحراف و گمراهى و سقوط در آن وجود ندارد.

(آيه ١١٩)- در پنجمين مرحله به سراغ تداوم مكتب و بقاى نام نيك آنها رفته، مى‌گويد: «و نام نيكشان را در اقوام بعد باقى گذارديم» تا به عنوان دو اسوه شناخته شوند، و مردم جهان از روش و تاريخ آنان الهام گيرند (وَ تَرَكْنا عَلَيْهِما فِي الْآخِرِينَ).

(آيه ١٢٠)- در ششمين مرحله سخن از سلام و درود خداوند بر موسى و هارون است مى‌فرمايد: «سلام بر موسى و هارون» (سَلامٌ عَلى‌ مُوسى‌ وَ هارُونَ).

سلامى كه رمز سلامت در دين و ايمان، در اعتقاد و مكتب، و در خط و مذهب است.

سلامى كه بيانگر نجات و امنيت از مجازات و عذاب اين جهان و آن جهان است.

(آيه ١٢١)- و در هفتمين و آخرين مرحله به جزا و پاداش بزرگ خود به آنها پرداخته، مى‌گويد: آرى! «ما اين چنين نيكوكاران را پاداش مى‌دهيم» (إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ).

اگر آنها به اين افتخارات نائل شدند بى‌دليل نبود، آنها محسن بودند، مؤمن و مخلص و فداكار و نيكوكار، و چنين كسانى بايد مشمول اين همه پاداش شوند.

(آيه ١٢٢)- سر انجام در اين آيه به همان دليلى اشاره مى‌كند كه در داستان ابراهيم و نوح قبل از آن آمد، مى‌گويد: «آن دو (موسى و هارون) از بندگان مؤمن ما بودند» (إِنَّهُما مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ).

ايمان است كه روح انسان را چنان روشن و نيرومند مى‌سازد كه به سراغ احسان و نيكوكارى و پاكى و تقوا مى‌رود.