برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٦ - ذبيح اللّه كيست؟

فرزندان انبيا هستيم پاسخ مى‌گويد كه پيوند خويشاوندى به تنهائى افتخار نيست، مگر اين كه در سايه پيوند فكرى و مكتبى قرار گيرد.

(آيه ١١٤)- مواهب الهى بر موسى و هارون: در اينجا به گوشه‌اى از الطاف الهى نسبت به «موسى» و برادرش «هارون» اشاره شده، نخست مى‌گويد: «ما به موسى و هارون منت بخشيديم» و آنها را مرهون نعمتهاى خود ساختيم‌ (وَ لَقَدْ مَنَنَّا عَلى‌ مُوسى‌ وَ هارُونَ).

(آيه ١١٥)- در نخستين مرحله مى‌فرمايد: و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ نجات داديم» (وَ نَجَّيْناهُما وَ قَوْمَهُما مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ).

چه اندوهى از اين بزرگتر كه بنى اسرائيل در چنگال فرعونيان جبار و خونخوار گرفتار بودند؟ پسرانشان را سر مى‌بريدند، و زنانشان را به خدمتكارى و مردان را به بردگى و بيگارى وا مى‌داشتند.

(آيه ١١٦)- در مرحله دوم مى‌فرمايد: «و آنها (موسى و هارون و بنى اسرائيل) را يارى كرديم تا (بر دشمنان خود) پيروز شدند» (وَ نَصَرْناهُمْ فَكانُوا هُمُ الْغالِبِينَ).

در آن روز كه لشكر خونخوار فرعونى با قدرت و نيروى عظيم و در پيشاپيش آنها شخص فرعون به حركت درآمد، بنى اسرائيل قومى ضعيف و ناتوان و فاقد مردان جنگى و سلاح كافى بودند، اما دست لطف خدا به يارى آنها آمد، فرعونيان را در ميان امواج دفن كرد، و آنها را از غرقاب رهائى بخشيد و كاخها و ثروت و باغها و گنجهاى فرعونيان را به آنها سپرد.

(آيه ١١٧)- در سومين مرحله به مواهب معنوى كه خدا به اين قوم از بند رسته عنايت فرمود اشاره كرده، مى‌گويد: «ما به آن دو كتاب روشنگر داديم» (وَ آتَيْناهُمَا الْكِتابَ الْمُسْتَبِينَ).

آرى «تورات» كتاب مستبين يعنى كتاب روشنگر بود، و به تمام نيازمنديهاى دين و دنياى بنى اسرائيل در آن روز پاسخ مى‌گفت، همان گونه كه در آيه ٤٤ سوره مائده نيز مى‌خوانيم: «ما تورات را نازل كرديم كه هم در آن هدايت بود و هم نور و روشنائى».