نبود كه آنها از كيفر الهى مصون بمانند، و دائما به تكذيبهاى خود ادامه دهند، «سپس، كافران را گرفتم» و سخت مجازات كردم‌ (ثُمَّ أَخَذْتُ الَّذِينَ كَفَرُوا).

جمعى را گرفتار طوفان ساختيم، گروهى را گرفتار تندباد ويرانگر، و جمعى را بوسيله صيحه آسمانى و صاعقه و زلزله درهم كوبيديم! سپس در پايان براى تأكيد و بيان عظمت و شدت مجازات آنها مى‌گويد:

«مجازات من نسبت به آنها چگونه بود»؟! (فَكَيْفَ كانَ نَكِيرِ).

اين درست به آن مى‌ماند كه شخصى عمل مهمى را انجام مى‌دهد و بعد از حاضران سؤال مى‌كند كار من چگونه بود؟

(آيه ٢٧)- اين همه نقش عجب بر در و ديوار وجود! در اينجا بار ديگر به مسأله توحيد باز مى‌گردد، و صفحه تازه‌اى از كتاب تكوين را در برابر ديدگان انسانها مى‌گشايد، تا پاسخى دندان شكن به مشركان لجوج و منكران سرسخت توحيد باشد.

نخست مى‌گويد: «آيا نديدى خداوند از آسمان آبى نازل كرد و بوسيله آن ميوه‌هايى به وجود آورديم با الوان مختلف» (أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجْنا بِهِ ثَمَراتٍ مُخْتَلِفاً أَلْوانُها).

آرى! مى‌بينيد كه از آب و زمين واحد يكى بى‌رنگ و ديگرى تنها داراى يك رنگ اين همه رنگهاى مختلفى از ميوه‌هاى گوناگون، گلهاى زيبا، برگها و شكوفه‌ها، در چهره‌هاى مختلف به وجود آمده است.

«الوان» ممكن است به معنى رنگهاى ظاهرى ميوه‌ها باشد و ممكن است كنايه از تفاوت در طعم و ساختمان و خواص گوناگون آنها بوده باشد.

در دنباله آيه به تنوع طرقى كه در كوهها وجود دارد، و سبب شناخت جاده‌ها از يكديگر مى‌شود اشاره كرده، مى‌گويد: «و از كوهها نيز جاده‌هايى آفريده شده به رنگ سفيد و سرخ، با رنگهايى متفاوت و (گاه) به رنگ كاملا سياه» (وَ مِنَ الْجِبالِ جُدَدٌ بِيضٌ وَ حُمْرٌ مُخْتَلِفٌ أَلْوانُها وَ غَرابِيبُ سُودٌ).

(آيه ٢٨)- در اين آيه مسأله تنوع الوان را در انسانها و جانداران ديگر مطرح كرده، مى‌گويد: «از انسانها و جنبندگان و چهار پايان نيز (افرادى آفريده شده كه)