اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٤٥ - رأفت مؤمنان نسبت به يكديگر

هيچ گروهى را نيابى كه به خدا و روز بازپسين ايمان دارند و كسانى را كه با خدا و رسولش مخالفت كرده‌اند دوست بدارند. گر چه پدران يا فرزندان يا برادران يا خويشان آنها باشند!

ب- ديدگاه معصومين :‌

معصومين : نيز بر ضرورت دوستى و محبت مؤمنان، تأكيد دارند و آن را لازمه مسلمانى مى‌شمارند؛

رسول اكرم ٦، خير و سعادت امّت را در گرو محبت و مهربانى دانسته، مى‌فرمايد:

«لا تَزالُ امَّتى‌ بِخَيْرٍ ما تَحابُّوا ...»[١]

امّت من مادامى كه همديگر را دوست داشته باشند، در خير و خوشى هستند.

و در سخنى ديگر فرمود:

«انَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ رَحيمٌ يُحِبُّ كُلَّ رَحيمٍ»[٢]

براستى كه خداوند بزرگ، مهربان است و هر انسان مهربانى را دوست دارد.

امام صادق ٧ به ياران خويش چنين سفارش مى‌كرد:

«اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا اخْوَةً بَرَرَةً مُتَحابّينَ فِى اللَّهِ، مُتَواصِلينَ،

[١] - بحارالانوار، ج ٧٤، ص ٣٩٩.

[٢] - همان، ص ٣٩٤.