اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٣٢ - رابطه با دين

«تَشَعَّبَ مِنَ الْحَياءِ ... حُسْنُ الْخُلْقِ»[١]

صفاتى چون حسن خلق از حيا نشأت مى‌گيرد.

رابطه با دين‌

خوش اخلاقى يك خوى زيباى انسانى است و در وجود هر كس- صرف نظر از آيين و مرامش- ممكن است يافت شود، با اين وصف، ارتباط ناگسستنى با شريعت مقدس الهى دارد. پيام آوران خدا، بدون استثنا، خوشخو بوده‌اند،[٢] و خوش اخلاقى نه تنها علامت تديّن است بلكه به تعبير رهبر بزرگوار اسلام ٦ نصف دين را تشكيل مى‌دهد:

«حُسْنُ الْخُلْقِ نِصْفُ الدّينِ»[٣]

ديدگاه حضرت امام باقر ٧ نيز اين است كه هر چه مؤمن خوشخوتر باشد، ايمانش كامل‌تر است:

«انَّ اكْمَلَ الْمُؤْمِنينَ ايماناً احْسَنُهُمْ خُلْقاً»[٤]

امام صادق ٧ به مسلمانان سفارش كرده كه حتماً بايد همراه اسلام، حسن خلق هم داشته باشند:

«انَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ ارْتَضى‌ لَكُمُ الْاسْلامَ ديناً فَأَحْسِنُوا صُحْبَتَهُ بِالسَّخاءِ وَ حُسْنِ الْخُلْقِ»[٥]

[١] - بحارالانوار، ج ٦١، ص ٢٩٠.

[٢] - اصول كافى، ج ٢، ص ٥٦.

[٣] - وسائل الشيعه، ج ٨، ص ٥٠٧.

[٤] - همان، ص ٥٠٣

[٥] - اصول كافى، ج ٢، ص ٥٦.