اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١١٩ - ستم ستيزى

١٢-

ستم ستيزى‌

انسان در برخورد با همنوعان خويش، يكى از چهار حالت زيرا را مى‌تواند داشته باشد؛ ١- ستمگر باشد. ٢- به ستمگران مدد رساند. ٣- بى تفاوت باشد. ٤- با ستم‌پيشه‌گان بستيزد.

بدون ترديد سه حالت نخست از نظر دين و خرد، زشت و محكوم است و تنها راه چهارم، فراروى انسان مؤمن باز است و او موظّف است همه همّت خويش را به كار گيرد كه با ستمگر- هر كه باشد- به ستيز برخيزد و ريشه ستم را- هر جا باشد- بخشكاند و چنين روحيه‌اى در ديدگاه عقل و شرع از اصول خدشه‌ناپذير اخلاق اجتماعى است كه امام على ٧ آن را بهترين نوع عدالت معرفى مى‌كند:

«احْسَنُ الْعَدْلِ اعانَةُ الْمَظْلُومِ»[١]

بهترين شكل عدالت يارى كردن به ستمديده است.

پيكار با ستم و ستم پيشه و يارى رسانى به مظلوم، در اسلام به حدّى مهم است كه ترك آن گناه كبيره محسوب مى‌شود.[٢]

[١] - شرح غررالحكم، ج ٢، ص ٣٩٤.

[٢] - بحارالانوار، ج ١٠، ص ٢٢٩.