اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٩٤ - محورهاى وحدت

ج- قرآن و عترت‌

خداوند در آيه ١٠٣، آل عمران، با تأكيد از مردم مى‌خواهد كه با تمسّك به «حبل اللّه» انسجام و وحدت خويش را حفظ كنند تا دچار تفرقه و تشتّت نگردند؛ و حبل اللّه همان قرآن و عترت پيامبر ٦ است:

امام باقر ٧ با قرائت آيه مزبور فرمود:

«آلُ مُحَمَدٍ ٦ هُمْ حَبْلُ اللَّهِ الَّذى‌ امَرَ بِالْاعْتِصامِ بِهِ»[١]

دودمان محمّد ٦ همان حبل اللّه است كه خداوند، تمسّك به آن را فرمان داده است.

و رسول اكرم ٦ در حديث ثقلين- كه مورد اتفاق شيعه و سنّى است و سند آن به ٣٥ نفر از اصحاب آن حضرت مى‌رسد[٢]- قرآن و عترت را محور وحدت معرّفى كرده كه اگر مسلمانان به هر دوى آنها متمسّك شوند، گمراه و پراكنده نخواهند شد، از جمله در حجة الوداع فرمود:

... من دو ثقل گرانبها در ميان شما مى‌گذارم: ثقل اكبر، قرآن است و ثقل اصغر عترت و دودمان منند؛ اين دو حبل اللّه (ريسمان الهى) اند كه اتصال ميان شما و خداى بزرگ را برقرار مى‌سازند.

و در بازگشت از حجة الوداع، اميرمؤمنان سلام اللّه عليه را در «غدير خم» به امامت منصوب كرد تا پرچم هدايت خلق را به دست گيرد و انسجام و اتحادشان را حفظ كند:

[١] - بحارالانوار، ج ٢٤، ص ٨٥.

[٢] - الميزان، ج ٣، ص ٣٧٩.