اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٢٥ - تنوع در امانتدارى

صنعتى و گاهى سخنى يا چيزى نفيس و گرانبها و ... بوده است.

تنوّع در امانتدارى‌

هر امانتى، امانتدارىِ مناسب خود را مى‌طلبد به اين بيان كه حفاظت و نگهدارى امانت الهى آن است كه ولايت الهى را در مسير خود قرار دهد.

بطور مثال وفادارى و پيروى فكرى و عملى خويش را نسبت به رهبرى الهى ابراز دارد و از پيروى ديگران كه خيانت محسوب مى‌شود بپرهيزد و رهبران الهى نيز نسبت به مقام ولايت امين هستند، چنان كه حضرت صادق ٧ در تفسير آيه‌ «انَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ انْ تُؤَدُّوا الْاماناتِ الى اهْلِها»[١] فرمود:

«امَرَ اللَّهُ الْامامَ الاوَّلَ انْ يَدْفَعَ الَى الْامامِ الَّذى‌ بَعْدَهُ كُلَّ شَىْ‌ءٍ عِنْدَهُ»[٢]

خداوند به امامِ پيشين، فرمان داده است كه هر چه (از ودايع امامت) نزد اوست به امام بعدى تحويل دهد.

امانتدارى نسبت به جوارح و اعضا نيز به اين است كه آنها را در اطاعت و عبادت خدا به كار گيرد و نعمت‌هاى الهى را در معصيت و نافرمانى او صرف نكند، هنگام انجام دستورات خدا و پرداخت حقوق واجب او متوجه باشد كه در حال ردّ امانت است و آن را تمام و كامل بپردازد، چنان كه در حالات اميرمؤمنان ٧ نقل شده كه هنگام نماز، سخت پريشان و مضطرب‌

[١] - نساء( ٤)، آيه ٥٨

[٢] - اصول كافى، محمد بن يعقوب كلينى، ج ١، ص ٢٧٧