اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٦٣ - ويژگى پيامبران

مى‌كردند مردم را به راه خير و صلاح، رهنمون شوند و در اين راه از هيچ كوششى دريغ نداشتند.

خداوند، از خيرخواهى و دلسوزى رسول اكرم ٦ چنين ياد مى‌كند:

«لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ الَّا يَكُونُوا مُؤْمِنينَ»[١]

گويا از شدّت اندوهِ اينكه آنها ايمان نمى‌آورند، مى‌خواهى جانت را از دست بدهى!

اين آيه و آيه ششم سوره كهف، تصريح دارند كه رسول خدا ٦ جان خويش را در راه نصيحت و هدايت مردم، در طبق اخلاص نهاده بود و بدون هيچ گونه چشمداشتى، آنان را به خير و صلاح دعوت مى‌كرد.

ديگر پيامبران الهى نيز اين ويژگى را در حد اعلا دارا بودند كه قرآن مجيد، به عنوان نمونه، از چهار نفر آنان ياد كرده است:

١- حضرت نوح ٧؛ آن حضرت، ٩٥٠ سال به تبليغ آيين آسمانى خويش پرداخت و به ويژگى نصيحت گرى خويش اشاره كرد و فرمود:

«ابَلّغُكُمْ رِسالاتِ رَبّى‌ وَ انْصَحُ لَكُمْ وَ اعْلَمُ مِنَ اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ»[٢]

من پيام‌هاى پروردگارم را به شما ابلاغ مى‌كنم و خيرخواه شما هستم و از خداوند چيزهايى مى‌دانم كه شما نمى‌دانيد.

٢- حضرت هود ٧؛ آن بزرگوار نيز با تلاش و كوشش وصف‌

[١] - شعرا( ٢٦)، آيه ٣.

[٢] - اعراف( ٧)، آيه ٦٣.