اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٦٦ - همراهان وفادارى

«بَلى‌ مَنْ اوْفى‌ بِعَهْدِهِ وَ اتَّقى‌ فَانَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقينَ»[١]

آرى كسى كه به عهدش وفا كند و پرهيزگارى نمايد. [از متقيان است و] بى ترديد خداوند پرهيزكاران را دوست دارد.

٢- حفظ حيثيّت: پايبندى به قول و قرار در واقع، ارج گذارى به شخصيت خويشتن است و كسى كه به پيمان خود عمل نمى‌كند، بيش از آنچه به طرف مقابل زيان مى‌رساند، به حيثيت خود آسيب مى‌زند، امام على سلام اللّه عليه فرمود:

«انْجازُ الْوَعْدِ مِنْ دَلائِلِ الَمجْدِ»[٢]

وفا نمودن به وعده نشانه مجد و بزرگى است.

٣- راستگويى: لازمه خوش عهدى، راستگويى است و خوش قول، باكردار درستش سخنش را تصديق مى‌كند، همان حضرت فرمود:

«الْوَفاءُ تَوْأَمُ الصّدْقِ»[٣]

٤- صفا و جوانمردى: انسان با وفا، با صفا نيز هست و مروت و جوانمردى را هم در حد كمال دارد، اين دو را نيز در دو سخن اميرمؤمنان ٧ مى‌يابيم:

«مَنْ وَرَدَ مَناهِلَ الْوَفاءِ رَوِىَ مِنْ مَشارِبِ الصَّفاءِ»[٤]

[١] - آل عمران( ٣)، آيه ٧٦.

[٢] - شرح غررالحكم، ج ٢، ص ١٦١.

[٣] - همان، ج ١، ص ٧٠.

[٤] - همان، ج ٥، ص ٤٦٤.