اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٣٨ - حقوق برادرى

- از هيچ كمكى كوتاهى نكند؛

- در سختى‌ها تنهايت نگذارد؛

- اگر سه بار عصبانى شد، سخن زشت نگويد؛

همچنين، باوفا، با تدبير، با حيا، خوش خلق و آزاده باشد.[١]

بديهى است كه آراستگى به صفات ياد شده، براى همه مسلمانان ضرورى است، به اين معنا كه هر كس مى‌خواهد دوست و برادرى را با چنين صفاتى انتخاب كند، نخست بايد خويشتن را به آنها متصف كرده باشد سپس در جستجوى همتاى خويش برآيد و با او عقد اخوت ببندد.

حقوق برادرى‌

بدون اغراق بايد گفت؛ حقوق برادرى قابل شمارش نيست و در هيچ مرزى محدود نمى‌شود و مؤمن نسبت به برادر مؤمنش نبايد هيچ گونه نيكى را دريغ دارد و تا آنجا كه مقدور است بايد نسبت به او خيرخواه، غمخوار، يار و مددكار باشد، هر گونه سختى و پريشانى را از او دور سازد و ...

بعضى از آن حقوق كه در روايات اسلامى به آنها اشاره شده، عبارتند از:

١- كم‌ترين حق اين است كه آنچه را براى خود دوست دارى براى او هم دوست بدارى و آنچه را براى خود نمى‌پسندى، براى او هم خوش ندارى؛

٢- از خشمگين ساختن او بپرهيزى و در پى خشنودى او باشى و فرمانش را اطاعت كنى؛

٣- با جان، مال، زبان و دست و پاى خويش او را مدد رسانى؛

٤- چشم، راهنما و آينه او باشى؛

٥- غذاى سير نخورى و او گرسنه باشد، سيراب نگردى و او تشنه‌

[١] - بحارالانوار، ج ٧٤، ص ١٧٣ و ١٧٥.