اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٢٧ - امانتدارى، شأن پيامبر و امام

«انَّ اللَّهَ لَمْ يَبْعَثْ نَبِيّاً قَطُّ الَّا بِصِدْقِ الْحَديثِ وَ ادَاءِ الْامانَةِ»[١]

خداوند هيچ پيامبرى را جز به راستگويى و اداى امانت برنينگيخت.

چنين بود كه پيامبر بزرگ اسلام حتى پيش از بعثت از سوى مردم لقب «امين» گرفته بود.

امام صادق ٧ در اين باره فرمود:

«... دينُهُمُ الْوَرَعُ وَ الصِّدْقُ وَ الصَّلاحُ وَ الْاجْتِهادُ وَ اداءُ الْامانَةِ الَى الْبَرِّ وَ الْفاجِرِ ...»[٢]

دين امامان، عبارت است از: ورع، راستگويى، صلاح، كوشش و اداى امانت به (همه افراد، اعم از) نيكوكار و بدكار.

همچنين آن حضرت به يكى از شيعيان فرمود: بنگر كه على ٧ با چه چيزى به آن مقام و منزلت، در نزد رسول خدا ٦ رسيد، تو نيز به آن پايبند باش: همانا آن حضرت با راستگويى و امانت بدان مقام دست يافت.[٣]

همچنين به پيروان خويش رهنمود مى‌دهد كه اگر بخواهند شيعه واقعى باشند، بايد امانتدارى پيشه كنند:

«مَنْ كانَ مِنَّا فَلْيَقْتَدِ بِنا فَانَّ مِنْ شَأْنِنَا الْوَرَعُ وَ الْاجْتِهادُ وَ اداءُ الْامانَةِ الَى الْبَرِّ وَ الْفاجِرِ ...»[٤]

كسى كه مى‌خواهد از ما باشد بايد به ما اقتدا كند، براستى كه ورع، كوشش، اداى امانت به نيكوكار و بدكار از شأن ماست.

[١] - بحارالانوار، ج ٧٥، ص ١١٦

[٢] - وسائل الشيعه، ج ١٣، ص ٢٢٤

[٣] - بحارالانوار، ج ٧٥، ص ١١٦

[٤] - همان، ص ١١٥