اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٢٩ - دامنه امانتدارى

بنابراين، حفاظت و نگهدارى امانت و بازگرداندن به موقع آن، معيار و ميزان مسلمانى افراد و جامعه است كه اگر به آن مقيد باشند داراى اسلام واقعى اند و گر نه ايمان چندانى ندارند.

دامنه امانتدارى‌

از ويژگى‌هاى مهمّ امانتدارى، فراگيرى و شمول آن است كه تحت هيچ شرايطى استثناپذير نيست و امانت بايد به صاحب آن اعم از مؤمن و كافر، كوچك و بزرگ، سياه و سفيد، و دوست و دشمن مسترد گردد.

امام صادق ٧ فرمود:

ثَلاثَةٌ لا عُذْرَ لِاحَدٍ فيها، اداءُ الْامانَةِ الَى الْبَرِّ وَ الْفاجِرِ ...»[١]

در (انجام) سه چيز براى كسى عذرى نيست (اول) اداى امانت به نيكوكار و بدكار ...

امانت هر چند از نظر ظاهر و ارزش مادّى كم بها باشد، قابل احترام و پس دادن است. در اين زمينه اميرمؤمنان ٧ نقل كرده كه رسول خدا ٦ ساعتى پيش از ارتحال، سه بار به من فرمود:

«يا ابَاالْحَسَنِ ادِّ الْامانَةَ الَى الْبَرِّ وَ الْفاجِرِ فيما قَلَّ وَ جَلَّ حَتَّى فِى الْخَيْطِ وَ الِمخْيَطِ»[٢]

اى ابوالحسن، امانت را به نيكوكار و بدكار پس بده، كم باشد يا زياد، حتى اگر نخ و سوزنى باشد.

[١] - خصال، شيخ صدوق، مترجم، ص ١٣٩

[٢] - بحارالانوار، ج ٧٧، ص ٢٧٣