اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١١٣ - راههاى گسترش و تحكيم عدل

«... وَ انْ حَكَمْتَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ انَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطينَ»[١]

اگر داورى كردى، ميان آنان به عدل داورى كن كه خدا دادگران را دوست دارد.

«... قُلْ امَنْتُ بِما انْزَلَ اللَّهُ مِنْ كِتابٍ وَ امِرْتُ لِا عْدِلَ بَيْنَكُمْ ...»[٢]

بگو؛ من به هر كتابى كه خدا فرستاده ايمان آورده‌ام و فرمان يافته‌ام كه در ميان شما دادگرى كنم.

امام على ٧ مى‌فرمايد:

«انَّ افْضَلَ قُرَّةِ عَيْنِ الْوُلاةِ اسْتِقامَةُ الْعَدْلِ فِى الْبِلادِ»[٣]

همانا برترين نور چشم كارگزاران، برپايى عدالت در شهرهاست.

در سخنى ديگر آن را سبب اصلاح جامعه دانسته، مى‌فرمايد:

«بِالْعَدْلِ تَصْلَحُ الرَّعِيَّةُ»[٤]

مردم به وسيله عدالت اصلاح مى‌شوند.

همچنين پايدارى دولت‌ها را در سايه دادگرى مى‌داند و مى‌فرمايد:

«ثُباتُ الْدُّوَلِ بِاقامَةِ سُنَنِ الْعَدْلِ»[٥]

دوام دولت‌ها به برپايى سنت‌هاى عدالت است.

[١] - مائده( ٥)، آيه ٤٢.

[٢] - شورى( ٤٢)، آيه ١٥.

[٣] - نهج البلاغه، نامه ٥٣، ص ١٠٠٦.

[٤] - شرح غررالحكم، ج ٣، ص ٢٠٦.

[٥] - همان، ص ٣٥٣.