اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٢٩ - حسن خلق

١٣-

حسن خلق‌

واژه «حسن خلق» گاه، كاربردى عام و فراگير دارد و همه كردار، گفتار و صفات نيكو را در بر مى‌گيرد[١] ولى بيشتر به معناى خاص و محدود، يعنى نرمخويى، زيباگويى و خوش برخوردى به كار مى‌رود شخصى از امام صادق ٧ درباره حسن خلق توضيح خواست، آن حضرت در پاسخ فرمود:

«تُلَيّنُ جَناحَكَ وَ تُطَيّبُ كَلامَكَ وَ تَلْقى‌ اخاكَ بِبِشْرٍ حَسَنٍ»[٢]

رفتارت را ملاطفت‌آميز و سخنت را پاكيزه و با خوشرويى برادرت را ملاقات كنى.

زيست اجتماعى با سرشت انسان عجين شده و هر كسى ناچار است با همنوعان خود زندگى كند و لازمه زندگى اجتماعى، برخورد حساب شده، انسان دوستانه و خردمندانه است كه در حسن خلق خلاصه شده است. رسول گرامى اسلام ٦ فرمود:

«لَوْ يَعْلَمُ الْعَبْدُ ما فى‌ حُسْنِ الْخُلْقِ لَعَلِمَ انَّهُ مُحْتاجٌ انْ يَكُونَ لَهُ خُلْقٌ حَسَنٌ»[٣]

[١] - با استفاده از جامع السعادات، ج ١، ص ٣٤٢- ٣٤٣.

[٢] - اصول كافى، ج ٢، ص ١٠٣.

[٣] - بحارالانوار، ج ١٠، ص ٣٦٩.