اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٨٠ - جايگاه مواسات

را ايجاب مى‌كند و گريزى هم از آن نيست.

قرآن مجيد، تفاوت ميان مردم را مورد مداقّه قرار داده، مى‌فرمايد:

«انْظُرْ كَيْفَ فَضَّلَ بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ»[١]

بنگر كه چگونه [خداوند] برخى از مردم را بر برخى ديگر برترى داده‌است.

به همين دليل خداوندگار حكيم در دين جاويد و جهانى خويش، مرفّهان و برخورداران را مكلّف كرده تا به حال مستمندان و محرومان رسيدگى كنند و آنان را در موهبات خدادادى خويش سهيم سازند و مواسات، اوج اين تشريك مساعى و نوعدوستى است.

جايگاه مواسات‌

مؤمن، پيش از آن كه به مقام والاى مواسات عروج كند بايد به خصلت‌هاى زيبا و پسنديده‌اى چون؛ نوعدوستى، ترحّم، سخاوت، جوانمردى و ... خود را آراسته باشد و مواسات در واقع، مُهر تأييدى است بر خصلت‌هاى متعدّدى كه مواسات كننده در درون خود ايجاد كرده است. از اين رو رسول اكرم ٦ مواسات را در رتبه نخستين خصال پسنديده قرار داده، مى‌فرمايد:

«يا عَلِىُّ! سَيّدُ الْاعْمالِ ثَلاثُ خِصالٍ: انْصافُكَ النَّاسَ مِنْ نَفْسِكَ وَ مُواساةُ الْاخِ فِى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ ذِكْرُكَ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ عَلى‌ كُلّ حالٍ»[٢]

[١] - اسراء( ١٧)، آيه ٢١.

[٢] - بحارالانوار، ج ٦٩، ص ٣٧٠.