اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٦٥ - آداب خيرخواهى

داشتند و سخن حضرت شعيب ٧ نيز نظير سخن حضرت صالح ٧ بود:

«فَتَوَلّى‌ عَنْهُمْ وَ قالَ يا قَوْمِ لَقَدْ ابْلَغْتُكُمْ رِسالاتِ رَبّى‌ وَ نَصَحْتُ لَكُمْ ...»[١]

سپس از آنان روى بر تافت و گفت: اى قوم من! همانا من رسالت‌هاى پروردگارم را به شما ابلاغ كردم، و برايتان خيرخواهى نمودم.

آداب خيرخواهى‌

هر كس مى‌خواهد به چنين كار شريفى دست يازد بايد شرايط آن را نيز در خويشتن فراهم آورد و آن را با آداب مخصوصى به جاى آورد تا اثر مطلوب را در پى داشته باشد، در اينجا به برخى از آن آداب و شرايط به طور فشرده اشاره مى‌كنيم:

١- نيّت خالص‌

هدف نهايى ناصح، بايستى قرب به خدا باشد و بندگانش را براى رهپويى به سوى او نصيحت كند، زيرا منبع خير و بركت جز او نيست و هر كار نيكى به سوى او مى‌رود و به او مى‌پيوندد.

رسول خدا ٦ نامه هايى را تنظيم كرد تا براى سران كشورهاى جهان، ارسال دارد، پيك‌هاى آن حضرت به خدمت رسيدند، پيامبر ضمن ابلاغ مأموريتشان، فرمود:

«انْصَحُوا لِلَّهِ فى‌ عِبادِهِ فَانَّهُ مَنِ اسْتَرْعى‌ شَيْئاً مِنْ امُورِ النَّاسِ ثُمَ‌

[١] - اعراف( ٧)، آيه ٩٣.