اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٣٤ - حقيقت نه شعار

فَاصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ اخْواناً ...»[١]

نعمت خدا را بر خويشتن به ياد آوريد آنگاه كه دشمن يكديگر بوديد پس ميان دل‌هايتان، الفت انداخت تا به بركت نعمت او برادر هم شديد.

از اين رو، «اخوّت» در زندگى اجتماعى انسان مسلمان، جانِ دوباره گرفت و در گلستان اخلاق اسلامى، بر كرسى اصالت نشست؛ زيرا:

«انَّمَا الْمُؤْمِنوُنَ اخْوَةٌ فَاصْلِحوُا بَيْنَ اخَوَيْكُمْ وَ اتَّقوُا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَموُنَ»[٢]

در حقيقت مؤمنان، برادر يكديگرند، پس ميان برادرانتان را آشتى دهيد و تقواى الهى پيشه سازيد شايد مشمول رحمت (خدا) واقع شويد.

حقيقت نه شعار

«اخوت» يك حقيقت جارى در همه ابعاد زندگى مؤمنان است و با ماهيت ايمانى آنان گره خورده است. امام صادق ٧، برادر دوستى را بخشى از دين دوستى دانسته و فرموده است:

«مِنْ حُبِّ الرَّجُلِ دينَهُ حُبُّهُ اخاهُ»[٣]

برادر دوستىِ مرد، از دين دوستى اوست.

حضرت باقر ٧ آن را پرتوى از نور الهى قلمداد كرده و فرموده است:

«مَنِ اسْتَفادَ اخاً فِى اللَّهِ عَلى ايمانٍ بِاللَّهِ وَ وَفاءٍ بِاخائِهِ طَلَباً

[١] - آل عمران( ٣)، آيه ١٠٣

[٢] - حجرات( ٤٩)، آيه ١٠

[٣] - بحار الانوار، ج ٧٤، ص ٢٧٩