اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٨٣ - ايجاد زمينه

ايجاد زمينه‌

چنان كه ياد شد، مواسات و سهيم كردن برادران دينى در مواهب خدادادى زيباترين جلوه ايمان به خدا و روز رستاخيز است و دريغ از شيعه آل محمّد كه به چنين خصلت پسنديده‌اى آراسته نباشد. با كاوشى در فرهنگ اسلام، در مى‌يابيم كه خداوند حكيم، عوامل و انگيزه‌هاى متعددى را فرا راه مؤمنان، نهاده تا به قلّه رفيع مساوات، صعود كنند، از آن جمله:

١- ماه رمضان‌

گر چه با شنيدن نام ماه رمضان، روزه آن ماه مبارك در ذهن تداعى مى‌شود، ولى ماه خدا در روزه خلاصه نمى‌شود و بركات و فرايندهاى بيشمارى با خود دارد كه از چشم تيزبين اهل معرفت مخفى نمى‌ماند، چنانكه امام زين العابدين ٧ در دعاى وداع ماه رمضان، شمّه‌اى از آن بركات بيشمار را بر شمرده است.

ماه خدا در سخنان رهبران الهى، به «ماه مواسات» موسوم شده،[١] كه اشاره‌اى ظريف به زمينه سازى آن روزهاى پر معنويت براى جامه عمل پوشاندن به ارزش‌هاى اخلاقى، از جمله مواسات دارد.

مؤمنان روزه دار با امساك از مواهب الهى، ضمن استحكام پيوند معنوى با آفريدگار هستى، به رابطه انسانى با همنوعان و برادران محروم خويش نيز پى مى‌برند و تا حدودى از درد استضعاف آنان آگاه مى‌شوند و از اين رهگذر به دلجويى و دستگيرى از آنان ترغيب شده به مقام مواسات دست مى‌يازند.

[١] - ر. ك: بحارالانوار، ج ٩٦، ص ٣٤٢.