اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٣١ - منشأ خوش خلقى

و گوارا نخواهد بود:

«لا عَيْشَ اهْنَأُ مِنْ حُسْنِ الْخُلْقِ»[١]

هيچ زندگى گواراتر از (زندگى با) خوشخويى نيست.

اين گونه ارجگذارى و ستايش از «حسن خلق»، اين خوى پسنديده را در رديف اصول فضايل انسانى قرار مى‌دهد وهر انسانى را موظّف مى‌كند تا خود را بدان بيارايد و به سهم خود فضاى زيست اجتماعى را گوارا و معطر گرداند و بدينسان همه مردم در محيطى گرم و صميمى به زندگى خويش ادامه دهند.

منشأ خوش خلقى‌

شكوفه‌هاى زيباى نرمخويى بر درختى تنومند و شاداب مى‌شكفد و از منبعى اصيل تغذيه مى‌شود؛ در سخنان مولاى متقيان ٧ سر چشمه‌هاى اين خصلت خدا پسند، اين گونه معرفى شده است:

ميوه خرد: «الْخُلْقُ الَمحْمُودُ مِنْ ثِمارِ الْعَقْلِ»[٢]

خوى پسنديده از ميوه‌هاى خرد است.

بزرگوارى خاندان: «حُسْنُ الْاخْلاقِ بُرْهانُ كَرَمِ الْاعْراقِ»[٣]

خوش اخلاقى دليل بزرگوارى خانوادگى است.

زيبايى باطن: «حُسْنُ السّيرَةِ عُنْوانُ حُسْنِ السَّريرَةِ»[٤]

نيكوروشى دليل نيكويى باطن است.

تورات نيز خوشخويى را منشعب از حيا مى‌شمرد:

[١] - روضه، كافى، ج ٨، ص ٢٤٤.

[٢] - شرح غررالحكم، ج ١، ص ٣٣٩.

[٣] - همان، ج ٣، ص ٣٩٢.

[٤] - همان، ص ٣٩١.