اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٢٢ - امانت دارى

«انَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ انْ تُؤَدّوُا الْاماناتِ الى اهْلِها»[١]

خداوند به شما فرمان مى‌دهد كه امانت‌ها را به صاحبانش بازگردانيد.

خداوند در آيه اوّل از فرد مسلمان و در آيه دوم از عموم مسلمانان مى‌خواهد كه امين باشند و در امانت، خيانت نورزند و وديعه را، هر چه باشد، به صاحبش برگردانند.

اميرمؤمنان ٧ نيز، امانتدارى را مهمترين ويژگى مسلمان دانسته و فرموده‌است:

«رَأْسُ الْاسْلامِ الْامانَةُ»[٢]

امانتدارى در رأس دستورات- يا برنامه‌هاى- اسلام است.

در سخنى ديگر، اداى امانت را در راستاى تكميل دين دانسته و فرموده است:

«مَنْ عَمِلَ بِالْامانَةِ فَقَدْ اكْمَلَ الدِّيانَةَ»[٣]

هر كس امانتدارى كند، ديندارى را كامل كرده است.

نظر به اين كه قبول يا ردّ امانت تا قبل از تحويل گرفتن آن، در اختيار انسان است، بايد ابتدا قدرى درباره آن بينديشد و اگر توان اداى آن را در خود نمى‌يابد، از اوّل آن را نپذيرد و در جايگاه شريف امانتدارى وارد نشود كه بعدها به سبب سهل انگارى يا ناتوانى و بى ارادگى به اين اصل مهم اخلاقى پشت پا نزند.

[١] - نساء( ٤)، آيه ٥٨

[٢] - شرح غرر الحكم، ج ٤، ص ٤٧

[٣] - همان، ج ٥، ص ٤٤٨