اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٢٨ - كيفر يارى نرساندن به مظلوم

پيش‌بينى شده است كه به سه مورد اشاره مى‌كنيم:

١- بيچارگى در دنيا و آخرت: حضرت امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

«ما مِنْ مُؤْمِنٍ يَخْذُلُ اخاهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلى‌ نُصْرَتِهِ الَّا خَذَلَهُ اللَّهُ فِى الدُّنْيا وَ الْاخِرَةِ»[١]

هر مؤمنى كه- با داشتن توانايى- برادر مؤمنش را يارى نكند، خداوند او را در دنيا و آخرت خوار خواهد كرد.

٢- نزول بلا: امام سجّاد ٧ فرمود:

«... الذُّنُوبُ الَّتى‌ تُنْزِلُ الْبَلاءَ تَرْكُ اغاثَةِ الْمَلْهُوفِ وَ تَرْكُ مُعاوَنَةِ الْمَظْلُومِ ...»[٢]

از گناهانى كه سبب نزول بلا مى‌شود، ترك فريادرسى مظلوم و ترك يارى ستمديده است.

٣- آتش برزخى: امام ششم ٧ فرمود:

« (ملائك) به مرد نيكوكارى كه مرده بود تازيانه‌اى زدند كه بر اثر آن گورش مالامال آتش شد بدو گفتند اين كيفر آن است كه يك نماز بى وضو خواندى و به ضعيفى گذر كردى و او را يارى نرساندى!»[٣]

از سوى ديگر ترك يارى مظلوم، نوعى كمك به ستمگر نيز محسوب مى‌شود كه آن نيز كيفرهاى سختى در پى دارد.[٤]

[١] - بحارالانوار، ج ٦٨، ص ١٧.

[٢] - همان، ج ٧٣، ص ٣٧٥.

[٣] - همان، ج ٧٥، ص ١٨.

[٤] - براى اطلاع بيشتر ر. ك گناهان كبيره، شهيد دستغيب، گناه شماره ٣٠.