اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٢٦ - امانتدارى، شأن پيامبر و امام

مى‌شد و رنگش تغيير مى‌كرد، مى‌پرسيدند، اى اميرمؤمنان چه شده است؟

مى‌فرمود: «وقت نماز رسيده؛ وقت اداى امانتى كه خدا آن را بر آسمان‌ها و زمين عرضه كرد و آنها ترسيدند (كه آن را بپذيرند).[١]

امانتدارى نسبت به قرآن، قرائت، احترام گزاردن و به كار بستن آن است و در مورد سنت نبوى نيز به كار بستن سخنان آن بزرگوار و اطاعت از اوامر و نواهى آن رسول بزرگ الهى، طرز صحيح اداى امانت است.

قرآن مجيد خبر مى‌دهد كه روز قيامت، رسول اكرم ٦ ازامّت خود نزد خدا چنين گله مى‌كند:

«وَ قالَ الرَّسوُلُ يا رَبِّ انَّ قَوْمِى اتَّخَذُوا هذَا الْقُرآنَ مَهْجوُراً»[٢]

پيامبر گفت: پروردگارا، قوم من اين قرآن را رها كردند.

نسبت به امانت‌هاى مردمى نيز بايد اقدامى شايسته انجام گيرد، اگر امانت، گوهرى گرانبها و نفيس است بايد در جاى محكم و امنى از آن محافظت شود و اگر سخنى سربسته و سرّى است بايد در صندوق سينه نگهدارى شود و مانند آن.

امانتدارى، شأن پيامبر و امام‌

نظر به اينكه امانتدارى از اصول اخلاق انسانى و مورد سفارش فراوان خداست، طبيعى است كه رهبران الهى از آن بهره كافى داشته و بيش از ديگران به آن پايبند باشند، از اين رو خداوند همه فرستادگان خود را به چنين زينتى آراسته است. امام‌ششم ٧ فرمود:

[١] - تفسير نورالثقلين، ج ٤، ص ٣١٣

[٢] - فرقان( ٢٥)، آيه ٣٠